Spannend

Vanochtend heeft Meriam de PET/CT scan gehad. De behandeling is haar meegevallen. Nu wordt het zinloos wachten tot 18 juni. Mogelijkheden om eerder de uitslag te krijgen zijn heel klein. We gaan het wel proberen maar lijkt kansloos.

Afgelopen dagen lijkt het of we eerste schok te boven zijn. Door er heel veel over te praten en huilen is de grootste spanning aan het afnemen. Ik merk per dag dat er toch heel veel spanning blijft, terwijl we de gevonden draad toch weer oppakken. Soms wel moeilijker dan ik ooit had kunnen bedenken.
Gelukkig gaan Axel en Ilse 'gewoon' naar school, die regelmaat vonden wij vanaf dag 1 heel belangrijk. Zelf lopen we nog wel eens te zoeken naar iets. Er spoken zoveel gedachten en vragen door je hoofd, alleen daarvan word je af en toe doodmoe. Dan ben ik het zat, klaar, weg ermee. Helaas gaat dat niet. Kanker hoort erbij, net zoals ademhalen.....

De komende 10 dagen zullen spannend zijn, je weet nu dat er mensen zijn die meer weten dan wij. Geduld is een schone zaak, maar nu ff niet. Eigenlijk durf ik nog niet na te denken over de uitslag, net of je niet na kunt denken over de dingen die gaan komen. Het is wel fantastisch zoveel mensen als er nu al met ons meeleven, soms onverwacht, soms heel persoonlijk, helpt ons echt.

Meest bijzondere vind ik op dit moment dat er 'een kaarsje' voor Meriam wordt aangestoken. Een klasgenootje van Axel heeft het niet al te eenvoudig met de feiten. Afgelopen weekend was ik in de gelegenheid om met de ouders het hier over te hebben. Tijdens vakanties gaan ze meestal naar een lokaal kapelletje om voor dierbaren een kaars aan te steken. De moeder wist me te vertellen dat Axels klasgenoot zeker een kaars voor Meriam aan gaat steken. Dat is toch heel bijzonder, zo mooi en oprecht!

Eigenlijk heb ik nu niet zoveel meer te vertellen, tranen vloeien minder, spanning wordt meer. De tijd zal het ons leren. Zo spannend kan het leven zijn.