1 jaar

Wat moet ik hier nu over schrijven?

Dat we een jaar verder zijn en  Meriam nog steeds 'gezond' lijkt, behalve wat cosmetische veranderingen.
Dat we nog steeds met z'n 4-en zijn

Dat we nog steeds met grote regelmaat in het ziekenhuis zitten

Dat we nog steeds niets zeker weten

Dat ik nog steeds niet veel verder kijk dan de dag van morgen en overmorgen

Dat Axel in groep 8 zit en aan z'n laatste weken basisschool bezig is

Dat Ilse lekker in groep 4 zit en nu al zin heeft in groep 5

Geen idee, er is heel veel veranderd, maar toch ook weer niet.

Kijk 1 jaar vooruit.................... nee, ik niet......

24 jaar

Vandaag is een heel bijzondere dag. Tenminste, voor ons. Vandaag hebben we 24 jaar 'verkering'. Ben ik trots op!
Als ik terug kijk heb ik geen idee waar de tijd is gebleven. John Lennon zei ooit: 'life is what happens to you while you're busy making other plans'
In de loop van de jaren begin je zo'n zin steeds beter te begrijpen. Ik leerde Meriam kennen in de kroeg, nu schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn dat de meeste kroeg-relaties geen lang leven beschoren zijn, maar zoals altijd: Uitzonderingen bevestigen de regel.
In 1990 gingen we samenwonen in Dronten, in wijk De Boeg, de wijk waar ik jaren eerder (in 1978) met mijn ouders en zusjes in Dronten ben komen wonen. Na een paar jaar 'hokken' vonden we dat het tijd werd voor een koopwoning. We hadden allebei een baan en vonden het wel verantwoord om onze relatie serieus genoeg te noemen om een dergelijke verplichting aan te gaan. Aangezien ik wel wat had en heb met Swifterbant, hebben we hier ons stekje gevonden aan De Banier.
In 1999 werd Axel geboren. Gewoon in ons eigen huis in ons eigen bed. De bevalling was zeker niet eenvoudig, maar het geluk wat je ervaart als je met z'n 3-en in bed ligt is echt onbeschrijfelijk. Axel werd groter en wij wilden wel een 2e kind proberen te krijgen. Zo werd Ilse in 2003 geboren ook gewoon thuis, Axel 3,5 jaar oud zo trots als een pauw op zijn zusje.
De rest van ons verhaal kunnen jullie op dit blog wel lezen. 2010 was absoluut het meest vervelende jaar in onze relatie. Wel hebben we samen, met z'n 4-en, ontdekt dat we heel veel van elkaar houden. Ondanks alle ellende die er is geweest zijn we nog steeds in staat om de zon te zien schijnen en 'Elke dag een lach' als motto vol te houden.

Lieve Meriam, samen met jou wil ik nog minstens 24 jaar verder, daar knok ik voor!

De eerste bestraling

Vanochtend is Meriam voor de eerste bestraling naar het ziekenhuis geweest. Eerst zijn de lijnen die 13 mei zijn gezet weer bijgewerkt en nog verder uitgebreid (ik heb het nog niet gezien, maar het ziet er woest uit ;-)) Omdat het om een flink aantal keren gaat, maken we gebruik van de mogelijkheid om met de taxi naar het ziekenhuis te gaan. Dat is prima geregeld! Voor de deur afgehaald en thuis gebracht, de chauffeur heeft op Meriam gewacht, dus geen extra wachttijden. Goed begin is het halve werk.
De bestraling op zich wel meegevallen, eigenlijk was het klaar voordat Meriam het in de gaten had. Morgen ga ik mee, dan hebben we aansluitend een gesprek met de radiotherapeut. Vrijdag heeft Meriam aansluitend aan de bestraling een afspraak met iemand die huidadvies geeft. Zoals al veel vaker in deze 8-baan, zijn er weer een aantal bijwerkingen die 'kunnen' voorkomen. Bij het bestralen is dat vermoeidheid en een gevoelige huid op locaties waar wordt bestraald.
De komende 3 weken zal bij ons het in het teken staan van de bestraling.

'De slak bereikte de ark door volharding.'

Aftekenen.

Gistermiddag zijn we naar het Flevoziekenhuis in Almere geweest. Daar zit een hele mooie dependance van het AMC afdeling Radiotherapie. Deze dependance zit hier sinds 2009, scheelt ons een hoop reistijd en geregel.
Na een klein kwartiertje wachten werden we geroepen, ik mocht mee de Simulatie-ruimte in. Hier staat een CT-scan waarmee op het lichaam van Meriam een mooie tekening is gemaakt **NOT**. Het aftekenen op zich mocht ik niet bij zijn, daarom werd ik na de voorbereiding vriendelijk verzocht om de ruimte te verlaten. Ik heb in de wachtkamer (met gratis koffie!) zitten wachten, na een minuutje of 10 werd ik weer geroepen en zijn we in de ruimte met het bestralingsapparaat geweest. Ondanks de 'gevaarlijke' straling zijn de voorzorgsmaatregelen niet eng. De ruimte bevindt zich in een labyrint van hele dikke betonnen muren. Er zitten geen deuren in! Straling gaat niet 'het hoekje' om, het labyrint biedt voldoende bescherming. Na een korte, duidelijke uitleg en gelegenheid tot het stellen van vragen zijn we weggegaan. Bij het verlaten van de ruimte kwamen we door de 'controlroom' waar de schermen staan waarmee de patient wordt 'bewaakt' en de apparatuur bediend. Hier mag je, als begeleider, ook een keer meekijken. Zelfs Axel en Ilse mogen een keer mee, dat gaan we ook zeker doen.
Het was verder niet zo'n spannende dag, woensdag 25 mei start de eerste van een serie van 16 bestralingen. Als ik het goed heb uitgerekend dan is de laatste bestraling op vrijdag 17 juni.

Wees jezelf, er zijn anderen genoeg.

Kort bericht - Beslissing

Meriam heeft gisteren (woensdag) besloten om vandaag (donderdag 5 mei) niet naar het zkh te gaan om het aftekenen te laten doen. Begin van de week te brak om goed te oefenen, nu nog niet helemaal zeker van de zaak. De beweging gaat vergenoeg, alleen om vervolgens 20 minuten zo te zitten..... Nee, beter van niet. Omdat de radiotherapeut ook al reageerde iets van: ".... misschien ben ik wat te enthousiast geweest ...." Denken wij dat een weekje later het circus te starten wel verantwoord is.
Afspraak is verschoven naar vrijdagmiddag 13 mei. Start bestralingen zal zijn op maandag 23 mei.