Grote vent - ode aan jullie

Daar sta je dan in een dampende feesttent gevuld met een uitzinnige menigte die komt voor Normaal. Door de nodige alcoholische versnaperingen kun je wel zien, het zal er wel ruig aan toe gaan. Normaal begint gelijk vol gas, menigte host en deint. Ja, dit is waar ik voor kom, heerlijk! Opgaan in een horde mensen die ik niet ken, zij kennen mij ook niet, maar het doel is gezamenlijk: Feesten, genieten kortom høken.

Na het onstuimige begin komen, zoals te verwachten is, een paar rustige nummers. Bij het nummer 'Achter wolken'  voel ik me ineens een heel klein mannetje worden. Als nu iedereen de komende drie-en-een-halve minuut de andere kant op zou kijken, dan kon ik ff lekker mijn emoties los laten gaan. Sinds vorig jaar maakt dit nummer zoveel indruk op me, dat het tot minstens halverwege het nummer duurt voordat ik me durf om te draaien om samen te genieten met de mensen waarmee ik bij Normaal ben. Man, dat doet me echt wat.

In de loop van het concert bedenk ik de titel van deze posting 'Grote vent' met als subtitel 'Ode aan jullie'. Zonder jullie zouden we  nu niet zijn waar we zijn. De afgelopen 16 maanden is er zoveel gebeurd. Zonder de schouderklopjes, een bemoedigend woord, een schouder om te huilen, de concerten van Normaal, opbeurende kaarten, mooie bossen bloemen, luisterend oor, spontane hulp, emailtjes en ander soortige reacties via SocialMedia of een hart onder de riem hadden we nooit zo ver kunnen komen. Zoals Monique schreef in een reactie: Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.

Zonder jullie was het allemaal nog veel moeilijker geweest,

Zonder jullie was het dal nog dieper,

Zonder jullie....

Gewoon, daarom schrijf ik dit. Heel langzaam ontstaat er voor ons een nieuwe werkelijkheid met als basis de onzekerheid. Toch lukt het ons om te genieten van de gewone, hele mooie, eenvoudig dingen van het leven. 

Zonder jullie.....

Het gewone leven

Het is nu dinsdag 6 september. Belangrijke verjaardag vandaag: Bennie Jolink viert z'n 65e verjaardag. Ik hoop dat Normaal nog lang niet met pensioen gaat, het aantal concerten dat we bezoeken is wel minder, de behoefte neemt niet af.

De gewone dingen nemen weer bezit van ons leven. Axel heeft z'n eerste dagen op het Ichthus-college in Dronten gehad. Vandaag heeft hij gelijk door herfstig weer moeten fietsen, makkie! Ilse zit nu in groep 5 en heeft al 'geschiedenis' gehad en kan niet wachten tot de eerste les 'aarderijkskunde'. Ja, kleine mensjes worden groot.

Vanwege het hele slechte zomerweer is onze fietstocht naar Doezum uitgesteld. Axel en ik fietsen wel regelmatig een stuk (circa 30km) in afwachting van het moment dat we wel naar Doezum gaan fietsen. Her en der in de zomerperiode nog wat verzetjes gehad. Logeren in Biggekerke (op weg om een echte traditie te worden, dit was al de 2e keer dat we dit deden, nog even dan vieren we ons eerste lustrum ;-)) Verjaardag bij Andre en Anita, met een heel bijzonder lading. Zonder er al te veel over te willen vertellen stond kanker direct en indirect redelijk centraal.

Zelf werk ik al weer een paar weken, ook bij ons is de vakantie-periode afgelopen. Vanaf deze week zijn alle collega's weer aanwezig en pakken we de draad op. Meriam heeft haar oude roeping als overblijfmoeder weer ingenomen. Persoonlijk vind ik dit erg leuk! Teken dat er weer ruimte is voor de gewone dagelijkse dingen.

1 ding heb ik nog niets over geschreven, Meriam heeft sinds een kleine 3 weken haar definitieve prothese. In het begin was het wat onwennig, maar ik durf te zeggen dat het nu goed gaat. De tijdelijke prothese was een kussentje gevuld met watten, die dingen misvormen op enig moment en hebben nogal de neiging te gaan schuiven. Daar is ze nu van af.

Hoe gaat het verder?
Meriam moet iedere week naar oedeemtherapie, de lymfeklieren doen nog niet dat wat ze moeten doen, via therapie worden deze gestimuleerd. Ook moet ze aan haar conditie werken, door de aanslag op haar gestel van het afgelopen half jaar is haar conditie minimaal. Via therapie gaat hier verder invulling aan worden gegeven.
Met mezelf gaat het lekker, er ontstaat meer rust ten aanzien van de 8-baan. Wel moet ik zelf ook aan  mijn conditie werken, merk dat ik erg lui ben geweest de afgelopen maanden. Niet echt de puf gehad om erg druk te maken om sporten enzo. Moet ik wel aan gaan werken, gaat wel lukken.

Ik kan geen passende spreuk vinden om mee af te sluiten, misschien wel hét teken dat ons leven weer gewoon aan het worden is.......