Een beetje wijzer.

Vanmiddag, 75 minuten later dan de afspraak, overleg gehad met de behandeld arts. In eerste instantie vroeg hij ons hoe het nu was, volgens mij om onze gemoedstoestand te peilen. Het is een heel heftige week geweest, maar we hebben wel het idee dat we de goede dingen hebben gedaan, door heel direct ons verhaal openbaar te maken.
Tijdens het gesprek hebben we aangegeven dat de afspraak voor de MRI-scan nog steeds niet bekend was, nu blijkt dat de PET/CT-scan eigenlijk alles bepalend is, en de MRI een soort indicatie foto is van het lichaam op het moment van aanvang van behandelen, mag ook nog gemaakt worden na de eerste chemo's, maar zover zijn we (helaas) nog niet.
Hij wil dat we nog vanmiddag een afspraak maken voor volgende week vrijdag om de resultaten van PET/CT te bespreken, zijn assistent maakte ons minder blij omdat het minstens 7 dagen duurt voordat deze resultaten binnen zijn. Goed, afspraak staat nu voor vrijdag 18 juni (dus over 2 weken pas).
De bioptie heeft uitgewezen dat de tumor hormoongevoelig is, afhankelijk of er uitzaaiingen zijn wordt er een hormoonkuur gestart om de tumor tot rust te brengen, dit is het meest ongunstige traject omdat de kans op genezing zeer klein is. In het andere geval wordt er snel begonnen met een chemo-kuur, waarna het hele traject wordt gestart na de chemo een operatie en bestralen, dit is ook een heel zwaar traject maar dan zien ze kans op genezing.
Tot zover de klinische info.

Het zijn de kleine dingen die ons heel goed doen. Axel en Ilse hebben in hun klassen een werkstuk gemaakt met een wens van alle leerlingen. Slik........ Heel mooi, vooral ook omdat je deze erbij kunt pakken als het ff minder gaat. Gisteren hadden Meriam en ik allebei het idee of het allemaal niet een beetje overtrokken was. De mega-impact van maandag, en de zware dagen er na, zorgden ervoor dat wij gisteren het idee hadden dat de hele wereld met ons probleem rondliep, behalve wijzelf. Aan de ene kant een heel goed teken, komt er toch een soort rust naar boven, aan de andere kant ook eng omdat je je realiseert dat Meriam niet ziek is, maar wel kanker heeft.
Sinds deze week is kanker geen ziekte, maar kanker is kanker. Een ziekte kun je genezen, kanker misschien niet.
Nu, na een paar dagen, komt het besef dat we maandag een tik hebben gehad, maar binnenkort nog een dreun krijgen, misschien zijn we ons ook wel aan het opladen voor dat moment. Er staat ons zoveel te wachten, geen idee waar je je druk over moeten maken..... Wie het weet mag het zeggen!
De lachmomenten is een super uitvinding, iedere dag noemen we het een keer, en doen er iets mee. Zo prachtig is het leven nu.