De uitslag, of eigenlijk inslag.

Zo begon het, en geen sprookje dit keer:

Vrijdag 21 mei roept Meriam me naar de douche, ik moet even aan haar borst voelen, want er zit daar wat. Ik voel ook dat er iets zit, en wil dat ze onmiddelijk een afspraak maakt met de huisarts. Daar kan ze gelukkig direct terecht. Ook de huisarts constateert een knobbeltje, en schrijft de verwijsbrief voor verder onderzoek op de Mamma-poli. Dat was schrikken. Maar we zijn positief. Bij het voelen aan de knobbel heeft Meriam pijn, dit is een goed teken………. De waarheid is anders.

Tja, ik heb de kinderen van school gehaald, waarom kom jij ons op halen pap? Meriam was naar de dokter terwijl de school uit kwam, dus ging ik de kids opvangen.

’s Middags ben ik naar een zakelijke afspraak geweest, toen ik terug kwam hebben we Axel en Ilse bij ons genomen en verteld wat er aan de hand was. Dit sloeg in als een bom. Axel verdrietig, boos en bang. Ilse zoals Ilse is, huilen en verder weinig uiterlijke emotie. We gaan de komende week positief tegemoet. Veel meer kunnen we niet.

In week 21 leven we in een positieve waan, en durven er eigenlijk niet zoveel over te zeggen.

Maandag 31mei. Dag van de waarheid. We gaan naar de Mamma-poli.

De intake was gelijk al heftig, dingen worden allemaal bij de naam en toenaam genoemd. De arts kon vrij eenvoudig laten zien dat de knobbel er zat. Daarna naar de röntgenafdeling voor de foto’s, en een echo. Daar beginnen voor ons de eerste tekenen te ontstaan dat het niet goed is. De arts die de echo’s maakt blijft bezig met meten en foto’s maken. Shit! Wat is dit??? Iets wat we niet willen (weten).

Daarna volgt nog een punctie en is het 12:15 uur. Door gastvrouwen van het ziekenhuis zijn we de hele ochtend prima begeleid en verzorgt. In de lounge krijgen we een lunch, omdat we moeten wachten op de artsen die om 12:30 uur altijd overleg hebben. Na de lunch ‘mogen’ (moeten) we als eerste naar de arts die ons het nieuws mag vertellen.

Hij begint gelijk met het feit dat hij erg slecht nieuws heeft, of we dat even tot ons willen door laten dringen. Gelijktijdig zorgt hij er ook voor dat het ‘ons’ gezamenlijke probleem is, en dat ‘we’ verder gaan. Dat geeft een goed gevoel, we staan niet alleen, er zijn mensen met kennis van zaken die ons willen helpen. Maar ja, de grond is onder onze voeten vandaan geslagen, we zweven ergens maar wel met een noodgang naar beneden. De arts praat rustig verder over de te volgen stappen en laat ook de foto’s zien aan de hand waarvan hij heeft geconstateerd dat de diagnose positief is. Nooit geweten dat iets positiefs zoveel negatieve energie kan veroorzaken. Verder wil hij ook nog een aantal hapjes weefsel nemen om de samenhang van celstructuren verder de te kunnen beoordelen. De volgende stappen zijn een PET-scan, een MRI-scan en longfoto’s. Door mogelijke actieve gebieden in de borst, en minstens 4 verdachte lymfe-klieren in de oksel, en het voorkomen van kanker in de familie vallen we in de prijzen. Er zijn wedstrijden waar ik niet eens aan mee wil doen.

Na de plichtplegingen met de arts gaan we met een Mamma-care zuster om tafel om de eerste schok te verwerken. Omdat het om borstkanker gaat, wordt er afhankelijk van de resultaten van de PET en MRI, eerst een chemokuur gestart en eindigen we met een operatie van de borst / lymfeklieren. Als we eenmaal zover mogen zijn, dan zien we de zon weer schijnen. Nu is het zeer zwaar bewolkt.

Goed, de artsen en verpleegkundigen zijn klaar met ons, we mogen naar huis….. Willen we wel naar huis? Realiteit, angst, boos, bang, kwaad, verdrietig, een carrousel van emoties neemt beslag van ons. Door het ziekenhuis heen lopen we naar de parkeerplaats. Verdooft, verslagen. Bij de auto aangekomen start ik deze en gaan we rijden. Per ongeluk raak ik de knop op het stuur aan waarmee de radio van zender verspringt. Ineens horen we, alsof het zo moet zijn, Kane met No Surrender. Ooit op TV geweest in duet met Carise van Houten, wat ik erg mooi vond. Tja, radio op 10, kop bij het verkeer, janken en rijden……………… Ik wil niet naar huis, maar moet wel. Wat gaat er gebeuren, wanneer, hoe lang, hoeveel, wie, er zijn zoveel vragen zonder antwoord. Belachelijk.

Thuis aangekomen gaan we eerst samen een potje zitten janken. Wat kun je anders, wat is er anders? Geen mens die het weet. De wereld verplicht ons om een aantal zaken te gaan doen, die echt niet leuk zijn. Ga je moeder maar eens bellen en vertellen dat het K*T is. Huilen. Gelukkig komen ze gelijk, moeilijke momenten, maar de waarheid is de waarheid. Meriam heeft haar moeder gebeld, die reageert ook geschrokken en verdrietig. De klok tikt verder en iemand zal de kinderen van school moeten halen. Poeh, dat is wat, hoe doe je dat? Met de school gebeld en afgesproken dat de kinderen in de kamer van de directrice komen, waar ik ze dan het een en ander ga vertellen….. Verschrikkelijk moment, maar achteraf wel goed dat het zo is gegaan.
Op fiets terug naar huis is de weg lang, vooral voor Axel. Hij wil naar mama toe, maar eigenlijk ook niet. Thuisgekomen huilen, janken, tranen met tuiten, maar we moeten verder. Moeten, ja, keuzes zijn er niet. Opa en oma gaan naar huis, daar zitten we dan met ons 4-en. Mijn zus bellen, shit neemt niet op. Belt natuurlijk terug op een moment dat het mij niet uitkomt. Samen nog maar weer een potje huilen, emoties bepalen ons gedrag, realiteit is ver te zoeken.
Telefoon gaat, mijn zus. F*ck, moet weer huilen. Voor haar meer als voldoende om te concluderen wat er loos is. Het verhaal uit de doeken en gedaan, alle hulp wordt aangeboden, dank je wel lieve zus :) He?! een lach. Dat hebben we met ons 4-en ook afgesproken: Elke dag moeten we een keer lachen. Afgezien van de dingen die komen gaan, wil ik vooral positieve zaken benoemen en van genieten. Tijd om te eten. Vervelend moment. Ik heb gezegd dat we pannenkoeken gingen eten als we met goed nieuws uit het ziekenhuis zouden komen. Geen goed nieuws, toch pannenkoeken gebakken. Ik weet zeker dat pannenkoeken eten met ingang van gisteren voor ons altijd iets speciaals zal zijn. Positief of negatief, ik weet het nog niet, maar wel iets bijzonders.

Dan volgen de momenten waarop je vrienden gaat bellen om te vertellen wat er aan de hand is. Bleeeeh, helemaal geen zin in. Het is ons probleem en we lossen dat zelf wel op *NOT*. Aangezien ik erg direct ben, komt het bij verschillende personen rauw op het bord. (We hadden ook niet aan iedereen verteld wat er aan de hand was, omdat bij een betere uitslag we dan ook niet zoveel onrust hadden veroorzaakt). Dat is de manier waarop ik het doe, reactie die je dan krijgt is waarschijnlijk ook de meest eerlijke. Valt niet mee, achter wel een goed gevoel om onze ellende (die voorlopig alleen maar groter zal worden) gelijk te delen. Zeker weten dat ze dan niet via het roddelcircuit foute info krijgen.

Ondertussen is Ilse gewoon naar de training van de majorettes geweest, Ilse wil gewoon doorgaan met de dingen die ze doet (een echte binnenvetter, moeten we dus goed in de gaten gaan houden!) Axel zoekt naar veiligheid, en heeft heel veel vragen, maar voorlopig nog zonder antwoorden.

De avond met z’n 2-en zitten, TV kijken en naar bed. Tijd liggen huilen, we kunnen niet meer omdat er voorlopig niet meer is. Tijdje geslapen en om 4:00 uur al weer wakker. De zon schijnt, de vogels fluiten, en ik lig te piekeren. Wat gaat er gebeuren???

Axel en Ilse worden op de gewone tijd wakker, we proberen het ritme van de dag op te pakken. Eigenlijk tegen beter weten in, omdat vanaf vandaag elke dag spannend zal zijn. Wie is sterk om diegene die het ff heeft gehad op te beuren. Heleboel van dat soort momenten zullen volgen.

Axel had aangegeven of ik mee wilde gaan de klas in. Dussss, tuurlijk doe ik dat. Maarrrr. Gelukkig heeft Axel een topjuf die gelijk ruimte maakt om over die k*tkanker te praten. De directrice komt er ook bij, en samen gaan we de klas vertellen wat er loos is. Onze lieve Axel kan alleen maar zeggen: Mijn moeder heeft borstkanker. Daarna vervalt hij in tranen, ik ook. Juf Marian pakt het verhaal verder op en legt uit wat er allemaal kan gebeuren, en dat het echt niet leuk is, voor niemand. Daarna wil ik graag dat Axel zijn klasgenoten weten dat ze ons altijd iets mogen vragen als ze meer willen weten. Er komen een paar vragen, maar eigenlijk zit de klas er verslagen bij. Axel wil mee naar huis, en dat mag (gelukkig). Thuisgekomen gaat hij een presentatie over kanker maken. Ongelooflijk wat goed, gelijk een uitlaatklep zoeken, ben ik erg blij mee.

Tja, dan die orde van de dag, ik heb een afspraak staan in Lelystad, die heb ik afgebeld, klant heeft alle begrip en snapt ook dat prioriteiten nu heel anders gesteld worden. Toevallig belt een andere klant, die ook gelijk maar het verhaal verteld, dan weten ze hoe het zit. Helemaal top dat klanten zo begripvol reageren. Vooral ook omdat we eigenlijk wel weten dat het traject nog maanden gaat duren, en er af en toe bestwel zaken niet helemaal goed zullen gaan.

Toch komen er dan telefoontjes die weer de nodige aandacht vragen. Nu wel lekker, alleen is ons verhaal nog maar zo kort. Meriam heeft kanker, meer weten we nu niet. Ik loop wel makkelijk voorbij aan de emoties, die we ook kwijt moeten, en dat we ook positieve energie nodig hebben. Daarvoor zijn de belletjes nu al goud waard. Meriam haar zus komt op visite, niet makkelijk, wel belangrijk. We moeten door met z’n allen, het zal de komende weken/maanden heel pittig worden.

Diverse moeders op het schoolplein weten van onze situatie, dit zorgt ervoor dat er een soort van extra speelruimte komt. Wind uit de zeilen, iets in die geest. Axel heeft aangegeven dat hij vanmiddag wel naar school wil, prima! We moeten proberen de regelmaat van de dag weer op te pakken omdat we eigenlijk niets anders kunnen op dit moment.

Onze lach van de dag hebben we gehad: Tijdens het eten hebben we de laatste pannenkoeken van gisteravond opgegeten. Als je een mannetjespannenkoek en een vrouwtjespannenkoek sex hebben, dan krijg je poffertjes. Axel riep gelijk: WE HEBBEN  GELACHEN. Zo simpel is het leven.

Ik beloof jullie niet iedere dag iets te posten, probeer het wel regelmatig te doen. Komende periode is er 1-tje van onderzoek naar onderzoek, zonder direct resultaten te krijgen. Eerste belangrijke moment is vrijdagmiddag 4 juni, de uitslag van het weefsel-onderzoek.