Nu, na een paar uur huilen en lachen begint heel langzaam tot me door te dringen wat er aan de hand is. Bij iedere stap die we zetten, elke avond als we gaan slapen, elke ochtend als we wakker worden, hebben we een extra dimensie in ons leven. De aandoening die kanker heet. Vanaf nu alles tegen kanker. Er zijn zoveel vragen, en zo weinig antwoorden. Eigenlijk ben ik zonder woorden.
Iedereen bedankt voor de reacties, op welke manier dan ook. Er is lichamelijk gezien niet veel anders al gisteren, maar tussen de oren hebben we de dreun gekregen. Iedere reactie lezen we, en kijken er ook stiekem een beetje naar uit. Doet ons gewoon goed.
Axel vindt het moeilijk, snapt heel goed dat het heel fout zit. Maar hoe moet je je dan gedragen als 11-jarige knul? Staat niet in een boekje geschreven, ook niet iets wat papa en mama hem kunnen leren......
Ilse reageert zoals ze is. Meehuilen als wij huilen, maar na een paar minuten is ze er klaar mee, en doet net zolang gek totdat we moeten (glim)lachen. Eigenlijk wel heel lekker, want het leven van Axel en Ilse zal, naast onze afspraken in het ziekenhuis, bepalen wat we doen.
Zijn er ook nog leuke dingen gebeurd.... ff nadenken..... natuurlijk. Ilse is op kamp geweest, dat vond ze helemaal te gek. Vol verhalen, over de dingen die ze allemaal hebben gedaan. Helaas sneeuwt haar verhaal onder bij de rest. Niet eerlijk. Maar dat is kanker ook niet.
Ben er voor nu klaar mee, deze dag mag mij gestolen worden. Toch gaan we verder, niemand weet hoe lang. Moeten we denken in weken, maanden, jaren, tientallen jaren? De komende maanden zullen we ons hier heel langzaam een beeld van kunnen gaan vormen. Voor nu telt de dag van morgen, en de leuke dingen die we gaan doen.
Dit is met ingang van vandaag ons leven.
Ik wens jullie heel erg veel sterkte met het verwerken en een plekje geven van dit afschuwelijke nieuws!Wat valt er meer te zeggen.....tjee...wat is dit moeilijk.
BeantwoordenVerwijderenBijzonder om via dit blog(wat zo mooi geschreven word) een deel van jullie leven mee te maken.....denk aan jullie! Heel veel kracht toegewenst. Liefs Miriam
Ik vind dat jullie hier heel goed mee omgaan, niet wegstoppen zoals men vooral vroeger deed als iemand kanker had het woord durfde men niet eens uit te spreken.En de kids erbij betrekken is ook heel erg goed, maar net wat jullie schrijven, hoe moet een kind daarmee omgaan, vooral nu je nog niet ziek voelt en het wel bent.Verschrikkelijk moeilijk allemaal en zo onwerkelijk, voelt
BeantwoordenVerwijderenmisschien net alsof je in een slechte film speelt of dat het niet over jou gaat.
Kortom allemaal klote dus, wij denken ook aan jullie, en als je ergens mee zit wij wonen aan de overkant
Liefs Riny en Sterre
We huilen met jullie mee,en volgen jullie op de voet, dus ook lachen we met jullie mee.
BeantwoordenVerwijderenWat een kl*te ziekte.
Sterkte de komende periode?!
Blijft knap hoe jullie dit oppakken, respect,, maar ook voor jullie kanjers van kinderen.
Liefs Arno en Mirjam
Er is niets dat ik kan zeggen wat past bij deze boodschap. Wat ik wel kan zeggen is dat ik stil word van de wijze waarop jullie omgaan met deze dreun en het grote respect wat ik voel voor de wijze waarop jullie ons meenemen in deze verdrietige tijd. Wij blijven positief denken en als lachen helpt dan bulderen wij om de slechtste grap. Ook pinken we een traantje weg want kanker past niet in het leven van mensen.
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
John, Monique, Tom en Sam
Tienco, Gisteren niets van je gehoord, dit is niets voor jou. Geen bericht is dus niet altijd goed bericht. Hierdoor kreeg ik gisteren al voor me zelf al de bevestiging, dat de uitslag niet goed was. Ik spreek je maandag. Sterkte in deze moeilijke tijd, natuurlijk voor je hele gezin.
BeantwoordenVerwijderenAlbert
Heel veel sterkte de komende weken, maanden... is het enige wat we kunnen zeggen en bedenken na zo'n vreselijk bericht.
BeantwoordenVerwijderenAndré Janny Eline en Laura
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenWe zijn op de blog bereikbaar.
GR
Piet en Dina Schipperen - Wintermans