Voor alle duidelijkheid, we blijven naar het ziekenhuis gaan. Er zijn 2 trajecten die belopen worden.
Eerste traject door een chirurg, hij is direct verantwoordelijk voor de behandeling van de borstkanker.
Tweede traject is de internist, zij is verantwoordelijk voor 'de rest' lees hierbij vooral de ontwikkelingen op het gebied van de uitzaaiingen.
Met de chirurg hebben we maandelijks overleg, voorafgaand hieraan wordt een echo gemaakt van de tumoren. Met de internist in eerste instantie 3 maandelijks persoonlijk overleg, en tussentijds maandelijks een telefonisch consult.
Bij het lezen van 'Duimers bedankt!' kon de indruk worden gewekt dat we pas eind september weer een ziekenhuis aan de binnenkant gingen bekijken. Realiteit is dat we tussen nu en eind september al een aantal afspraken hebben staan.
Voor nu stop ik met schrijven en zeg: Sláinte
Rob-collega Tienco- liet mij jou mail zien. Ik merk dat hij is geraakt en wil dit delen met mij. Ik open jullie weblog, voel mij een vreemde indringer, ken jullie eigenlijk helemaal niet. Aan 1 stuk lees ik het gehele archief. Ik ben aangedaan, lees in enkele minuten wat jullie afgelopen maand hebben moeten doorstaan. Schaam me over mijn gezeur hoe ik het huishouden toch rond moet krijgen, lekker belangrijk. Zoon Dave (9jr) komt veel te laat thuis uit het zwembad en is verrast dat hij een knuffel krijgt. Jullie leed, voor mij zover weg, komt ineens heel dichtbij. Ik wens jullie kracht om het leven, jullie leven, te kunnen leven. Alette Holman, Blokzijl
BeantwoordenVerwijderen