Update!

Vanochtend een intensief gesprek gehad in het zkh over het hoe en wat met de chemo. Voor mij is duidelijk dat dit een fullforce actie is. 'Kwaliteit van leven' wordt steeds meer 'over leven'. Inderdaad, over leven, met een spatie ertussen. Naast het beantwoorden van de vragen die we hadden was er vooral ruimte voor het 'zijn' Meriam heeft haar hart voorzichtjes gelucht. Met name de pijn in haar rechterbeen is heel erg vervelend. Ze voelt zich verder goed, maar wordt nu weer gehinderd in haar bewegingsvrijheid. Het lijkt niet meer op te houden.
Door de pijn in haar been is Meriam niet echt in staat om haar op te laden voor de chemotherapie. Graag zou ze 'pijnloos' de komende weken beleven. Het is anders. Ook de bloedwaarden stemmen mij tot steeds meer zorgen. De HB was 2 weken geleden, na de transfusie, ongeveer 6,7. Doorgaans is het zo dat deze waarde langzaam daalt in een periode van circa 6 weken waarna er weer 'vers' bloed kan worden gegeven. De HB staat nu op 5,4............... in een bestek van nog geen 2 weken ................
Ook het aantal bloedplaatjes is verder gedaald naar 55. In het gesprek vanochtend vertelde de onco-vpl dat chemo in principe alleen maar wordt toegediend als deze waarde > 100 is. In ons geval is dat niet zo, maar wordt toch de chemo gestart. Shitterdeshitterdeshit!
Er komen momenteel veel meer vragen dan antwoorden boven. Ik vind het lastig om te bedenken waar ik moet starten met 'm'n hoofd opruimen' Zoveel negatieve signalen, maakt me met de minuut ongeruster! Hebben we onze kansen gemist? Slaat de draak ongenadig terug? Wat staat ons de komende weken / maanden nog te wachten?

Wel is het helder dat we, als we nog dingen als gezin willen doen, daar nu de tijd voor is. De eventueel volgende kuur zal zwaarder wegen, met alle nadelige gevolgen van dien. We hoopten nog een maandje te kunnen kabbelen, dat is ingekort tot woensdag. Een spannende dag omdat niemand weet hoe Meriam de kuur zal doorstaan.