Duivels dilemma.

De afgelopen dagen is onze rit van een 8-baan naar een sneltrein verhuisd. Meriam is dinsdag opgenomen in het ziekenhuis ivm de ontsteking in haar been. Omdat ze nu op zaal ligt, komen er vreemde artsen langs. Gisteren was dokter 'B' de arts van dienst. Dokter B is een directe collega van dokter P, dus ook oncoloog. Hij heeft zich tegen Meriam wat duidelijker uitgelaten: Zolang de verschillende bloedwaarden niet beter worden en er geen controle is over de ontsteking wordt er niet gestart met een chemo. Deze is dus uitgesteld tot volgende week.

Bijkomstigheid is dat er ineens tijd ontstaat om na denken over de zaken. M'n zus Anita moest onze kant op komen, tenminste dat was haar (juiste) gevoel. Idee had ze al omdat alles heel snel gaat, daarom kwam ze dinsdagavond onze kant op. We hebben samen heel veel dingen besproken met een lach en een traan. Emoties zitten momenteel erg hoog. Heel erg hoog. Door haar werk in de thuiszorg wist ze uit ervaring te vertellen wat ons minimaal te wachten stond, of wij ons daar wel bewust van waren? Nee, niet echt, denk ik. Zoals met heel veel dingen momenteel denk ik dat ik wel vaker de 'realiteit' uit het oog verlies. Wel wist ik na ons gesprek dat ik Meriam de vraag ging stellen of ze de chemo zeker door wilde laten gaan. Woensdagmiddag tijdens het bezoekuur heb ik haar deze vraag in het oor gefluisterd, ze was er zelf ook nog niet uit.
Wat blijkt, de bloedwaarden waren, ondanks de transfusie, nog niet veel beter. HB=6,0 en de bloedplaatjes 61. De ontsteking besloeg ongeveer haar hele kuit. Rood, opgezwollen, hard, niet goed. Op aanraden van dokter B is Meriam ook de Oxynorm (snelwerkende morfine) gaan slikken, echter werd Meriam hier erg beroerd van, met als gevolg dat ze gisteravond diverse etenswaren ongebruikt retour heeft gestuurd. In overleg met de verpleging verder geen nieuwe medicijnen geslikt, maar gewoon de nacht in gegaan.
Die nacht verliep goed, ze heeft lekker geslapen en vanochtend was de ergste roodheid op haar been al veel minder. De randen waren afgetekend, het is duidelijk te zien dat de ontsteking kleiner is geworden. Ook hebben de bloedwaarden een boost gekregen. De HB staat nu op 6,5 en de bloedplaatjes op 70!
Voor Meriam een hele opsteker, ze zat er dan ook stukken frisser bij dan gisteren.

Waar denken we over na. Nu, dat is een heel lang en complex verhaal, ik ga proberen daar puntsgewijs een overzicht van te geven:

kwantiteit: chemo erin en maar zien hoe goed Meriam haar lichaam hiermee om kan gaan. Voor mijn gevoel kleven hier nogal wat nadelen aan (lage kwaliteit van haar bloed wordt niet beter door chemo, het is bekend dat men erg ziek wordt van deze chemo, wat is de hersteltijd en welk resultaat mag worden verwacht.) Al met al een ultieme poging om het leven te rekken, ten koste van zeer veel denk ik.

kwaliteit: geen chemo, afwegen welke opties er zijn en dan te genieten van de tijd die ons nog rest.

Het is een duivels dilemma.