De kop uit het zand ............

Ik had deze blog de titel "KUTkanker" willen geven, maar dat is zo kort door de bocht. Iedereen weet dat kanker kut is.

Wat is er gebeurd. Vanmiddag rond 16:30 uur kreeg ik een anoniem telefoontje op m'n mobiel. Hmmm, meestal druk ik die weg, als je niet wilt vertellen wie je bent dan heb je vast iets te verbergen. Deze keer niet, ik nam hem aan. De internist/oncoloog. Ze belde me op verzoek van Meriam. Ze had Meriam al gesproken, maar Meriam wilde dat zij mij belde. Je voelt gelijk bij zo'n telefoontje dat het 'ergens om gaat'.
De oncoloog (P) gaat de komende 2 weken met vakantie, toch is de beslissing genomen om volgende week te starten met chemo-kuren. In Meriam haar bloed zijn stofjes gevonden die eigenlijk alleen maar in het beenmerg thuishoren. Aangezien we vorige week zelf al hadden gezien dat er beginnende uitzaaiingen in het beenmerg zaten, was het sommetje snel gemaakt. Na overleg met artsen in het AMC is besloten om te stoppen met de hormoonkuur en over te gaan op chemo-therapie.

Daar sta je dan. Op kantoor.Ver weg van thuis. Ver weg van Meriam. En nu? Kom op Tienco! Kop erbij. Wat gaat er gebeuren? Maandag worden we gebeld door de onco-vpl voor het maken van een afspraak om de chemo te bespreken. Deze afspraak zal maandagmiddag/dinsdagochtend zijn omdat aan het eind van de komende week de eerste chemo wordt toegediend. Het is de AC-chemo (nog niet echt gezocht wat dit inhoud, dus geen linkje) Meriam zal er zeker ziek van worden. Ik ben bang dat dr P eigenlijk bedoeld: Heel ziek. Aangezien Meriam haar conditie ronduit slecht is, zal de chemo voor een behoorlijk impact zorgen, denk ik. Ik zie geen reden om dat niet te denken. Traject van kankerbehandeling met kans op genezing wordt vaak gestart met chemo, volgens mij omdat de patiënt dan nog in goede conditie is. Dan heeft het lichaam dus voldoende energie om 'snel' te herstellen. Ik denk dat Meriam nog maar op 40% conditie zit van wat deze zou moeten zijn. Wat betekend dat voor haar lichamelijk herstel?? Ik ben er niet gerust over.

Het is deze keer wel een erg 'Ikkerig'-blog, komt omdat ik mijn gedachten op de rit moet krijgen. Ik zit nu  te luisteren naar de CD 'A kind of magic' van Queen. CD die ik enorm vaak heb gedraaid in m'n postpubertijd, ook roerige tijden maar niet te vergelijken met dat wat we nu mee maken :-(

Er werd in het ziekenhuis doorgaans gesproken over de 'Kwaliteit van leven' voor mij begint het steeds meer te lijken op 'Kwalitijd van leven' Nu een chemobehandeling onafwendbaar is, voel ik dat het medisch team aan de grenzen is gekomen van Meriam haar kwalitijd van leven. Tijd is kostbaar, heel kostbaar, ontzettend kostbaar. Realiteit die we niet meer uit de weg kunnen gaan.

Ik maak me zorgen. Ik ben bang. Waarom nu niet gewoon rust tot 19 oktober? Balen, angst, onzekerheid, verantwoording, liefde, verdriet het is niet in woorden te vangen wat ik nu voel. Laatste weken vaker tegen mensen gezegd dat het steeds moeilijker wordt om m'n beleving in woorden uit te drukken. Emoties krijgen de overhand op de wetenschap. Wat ik 'voel' is belangrijker dan 'wat zij doen'. Als je me vraagt hoe of ik er in sta, heb ik daar geen antwoord op. Ik 'doe' m'n best op het werk en in m'n vrije tijd, ik 'ben' vader, partner, zoon en broer. Maar het 'zijn'.........dat is er niet. Geen idee of dit ooit weer terug gaat komen. Ik heb het niet vaak geschreven maar 'moeilijk' is een woord dat ik steeds vaker ga gebruiken.....

De beste vriend die je kunt hebben in moeilijke tijden, zijn je eigen positieve gevoelens.

Ondertussen ff op google gezocht naar AC-chemo........ hoezo vergif?!