'Ik ben echt ziek' - Emokermis

Afgelopen dagen is er veel gebeurd. Niet zozeer in het 'zijn' dan wel in het 'beleven'. Meriam is gisteren thuis gekomen, na een heftig gesprek met de artsen. Bij dit gesprek ben ik niet aanwezig geweest, de impact is er niet minder om. De pijn en het groeien van de uitzaaiingen 'horen bij de ziekte' klinkt kort door de bocht, maar was wel de essentie van het verhaal. Dit heeft bij Meriam iets geknakt. Ze realiseert zich dat dit de eerste dag is van de rest van ons leven. Een leven dat wij iets anders in gedachten hadden zo'n 2 jaar geleden.
Beperkingen in haar beweging en doen en laten zullen de grenzen zijn van ons kunnen. Hierdoor spoken er veel onbeantwoorde vragen door onze hoofden. Korte impressie van gisteravond:
- waarom?
- hoe nu verder?
- kunnen we onze kinderen geven wat ze verdienen, wat ZIJ verdienen?
- kan ik maar een deel van haar pijn overnemen
- begrip
- onbegrip
- wanhoop
- tranen
- liefde
- samen sterk
- samen heel sterk willen zijn........
- toekomst
- verleden
- boos
- heel boos
- machteloos
- heel machteloos
- waarom?

Het doet mij heel veel pijn als ik Meriam in bed zie liggen. Gisteravond rond half elf haar het bed in helpen, sta je machteloos toe te kijken....... Man, man, man....

Vanochtend het eerste wat je ziet is Meriam die in bed ligt. Gelukkig kan ze zich zelf redelijk redden, gisteravond de nodige medicijnen klaar gezet waardoor ze vannacht aardig heeft kunnen slapen. Juno kwam om 4:00 uur, die heb ik ff buiten gelaten en toen in de woonkamer bij Meriam laten liggen. Hij meldde zich om 6:00 uur met een lik over haar hand... Mooi!

Thuiszorg is net geweest, wat zijn die mensen belangrijk (zus!!!!) de rust die ze hebben in het handelen. De wil om alles goed te doen, dank je wel!

Hoe nu verder? Er moeten nog wat zaken in gang worden gezet, Meriam wil een rolstoel hebben zodat we niet helemaal tot huis zijn veroordeeld. Daar waar ze zich / we wij ons eerst wel eens schaamden voor het 'onzichtbaar' ziek zijn, wordt alles - helaas - ineens heel goed zichtbaar. Schaamte voorbij, trots op mijn meisje!