Chemodag 4 - Wat is kanker toch kut!

Het is me nog niet overkomen, maar nu ga ik me maar eens uiten in de woorden zoals ze door m'n gedachten gaan. Geen rekening houden met de lezers, mijn emotie, mijn gevoel.
Ellende begon natuurlijk 4 mei, we waren rustig op weg om weer een  'gewoon' gezin te worden. Iedereen functioneerde eigenlijk naar behoren er is zelfs een hond in het gezin gekomen. Eerste klap is een daalder waard, geldt ook voor deze uitslag. Waarom moet die beerput weer wagen wijdt open? Waarom moet die gifbeker weer vol? Waarom krijgen we niet de kans om een jaar rust in de kop te krijgen? Waarom....? Waarom...? Waarom.....?
Natuurlijk geen mens die het weet, maar we zoeken 'zekerheid'; nee, we WILLEN 'zekerheid'! Na de 4e mei geprobeerd een beeld te creeeren van onze korte toekomst. 'Het zal wel chemo worden' dachten we. Met de herinnerring van januari 2011 in onze bagage een vooruitzicht waar we wel mee uit de voeten zouden kunnen. Ons niet realiserend dat Meriam haar rug eigenlijk veel meer invloed op ons leven zou krijgen. Daarmee is het 'gedoe' weer begonnen. Die rug zorgt ervoor dat Meriam een vrachtwagen aan medicijnen heeft gekregen om maar pijn te onderdrukken en de bijwerkingen te controleren. Was het maar zo dat de medicijnen zouden helpen. Mijn gevoel zegt dat dit op dit moment vals hoop is.

Na een drukke vrijdag en zaterdag (afgelopen weekend) kwamen Ilse en ik elkaar op een onprettige manier tegen. Ilse wilde logeer-afspraakjes maken met klasgenoten, maar wij zagen dat niet zitten. Ook zij loopt heel veel 'Waarom?'  vragen rond. Zaterdagavond barstte de bom en kon ze wat mij betrof ff de boom in. Na een goed gesprek wisten we allebei wel dat wij in een situatie zitten waar niemand jaloers op is. Toch zullen we het met elkaar moeten rooien. Niemand anders staat in onze schoenen, niemand anders loopt dezelfde weg.......

Volgens confrontatie was  vanavond met Axel. Hij doet echt zijn best om te helpen, en doet dat ook, maar vindt dat hij zelf tekort schiet. Vindt dat hij voor Meriam MOET zorgen als hij in de gelegenheid is. Dat dit niet kan kunnen we hem wel zeggen, maar zijn hart zegt toch iets anders. Wel ontroerend om te zien, maar liever had ik dit niet geweten.

Meest vervelend vind ik om Meriam te zien lijden en haar niet kunnen helpen. Dat machteloze, oneerlijke gevoel. Bleeeeehhhhh!!! Het is zo oneerlijk allemaal, het ging redelijk tot goed, we zijn terug bij af, gaan niet over start en ontvangen geen leuke bonus. Waarom?