Somber....

Eerder vandaag hebben we ons reguliere rondje zkh weer gemaakt. 10:30 uur bloedprikken op de chemo-afdeling, uur later afspraak bij de oncoloog. Kort samengevat een klotengesprek. Straks zal ik nog wat schrijven over ons heerlijke weekje weg vorige week, eerst de actuele stand van zaken.
De verwachting van het behandeld team was dat de 1e chemo zodanig zou uitwerken dat de waarde van de bloedplaatjes na enige weken weer rond de 48 zou liggen. Niets is minder waar, momenteel op 32, veel te laag om verantwoord de 2e chemo in te zetten. De onco noemde de situatie 'somber' de toegediende AC-kuur was de zwaarst mogelijke kuur om resultaat te boeken. Aangezien het resultaat (lang) niet wordt gehaald, verwacht ze ook van de 2e kuur niet al te veel.

Shit!!! Ineens wordt het aantal mogelijke behandeling heel erg klein.

Meriam voelt zich al een tijdje niet helemaal fit. Geen aantoonbare dingen, meer pijntjes en onplezierig in het vel zitten. De onco snapt dit, de strijd duur al bijna 2,5 jaar, maar een echt langdurig werkende oplossing is niet gevonden. En zal vrees ik ook niet worden gevonden ..... Door Meriam haar ongemakken en de slechte meetresultaten gaan we een heel onzekere periode tegemoet. Hoezo onzeker? Nou, heel simpel, als kwaliteit van leven belangrijker wordt dan welke andere vorm van behandeling dan ook, dan maakt dat onze toekomst erg onzeker.
Na nog wat zaken besproken te hebben, verlaten Meriam en ik het ziekenhuis. In een lichte shock, balend van de uitslag, niet wetend wat er gaat komen. Dat Meriam gaat verliezen van kanker wordt steeds duidelijker..... Deze strijd kent alleen maar verliezers, hoe hard we ook knokken.

Wat aan bovenstaande vooraf ging was een heerlijke midweek weg naar Het land van Bartje. Samen met onze kids en mijn ouders hebben we het er van genomen. 1 week geen ziekenhuis, 1 week geen uitslagen, onderzoeken of gesprekken. 1 week vrij.
Dat is het ook geworden, lekker doen waar we zin in hadden, eten niet te ingewikkeld en veel relaxen. Prachtig mooie omgeving, mooi park en aangenaam weer. Wij hebben ons prima vermaakt. Zo lekker zelfs, dat we het afgelopen weekend thuis ook nog maar in de chill-mode zijn blijven hangen. Samen met Axel en opa een rondje Drenthe gereden, naar het TT-circuit en op jacht naar ja-knikkers in de buurt van Schoonebeek. Die waren nog niet zo eenvoudig te vinden, de meeste ja-knikkers zijn de afgelopen tiental jaren gestopt met olie-winning en vervolgens gesloopt. Door het toepassen van nieuwe technieken en de hoge olie-prijzen zijn de laatste jaren weer nieuwe ja-knikkers gebouwd, niet meer lijkend op de apparaten zoals ik ze me kan herinneren.
Ilse is op school bezig met de oude geschiedenis, waarbij de hunebedden natuurlijk ook ter sprake zijn geweest. Omdat we vlakbij Borger zaten, zijn we daar naar het grootste hunebed geweest. Blijft bijzonder om bij dergelijke oude bouwwerken rond te lopen.

Nu, we gaan moed verzamelen om de komende periode de schouders er onder te zetten. Voorlopig staat alleen een bel-afspraak gepland voor volgende week dinsdag. De onco belt dan om te peilen hoe Meriam zich voelt en of Meriam een 2e chemo wil. Kwaliteit van het leven NU zou wel eens boven elke vorm van behandeling, anders dan pijnstilling, kunnen komen te staan. We zullen ons moeten realiseren dat Meriam de strijd gaat verliezen. Hoe hard deze waarheid ook is.

“I must be an optimist, because a pessimist is never disappointed”

Janis Joplin