donderdag 29 november 2012

"Nooit meer iemand mama kunnen noemen"

was gisteravond het meest indrukwekkende wat is gezegd tijdens de TV-uitzending van "Sta op tegen kanker". Tenminste, dat vind ik. Door die zin kwam de realiteit ineens heel erg dicht bij. Wie helpt ons nu? Mijn moeder....... Ik ben 44, mijn moeder is kern gezond en blaakt van energie. Mijn kinderen zullen als ze rond de 40 zijn terugdenken aan de tijd dat mama nog bij hen was. De tijd die we nu seconde voor seconde, minuut voor minuut aan ons voorbij zien glippen.

Vandaag heeft Meriam het meer dan nodige bloed gekregen. De vpl was rond 8:30 uur bij ons en ging om 16:00 uur weer weg. In totaal heeft Meriam 3 packs gekregen, ieder pack duurt ongeveer 2 uur. De vpl was een rustige, kordate vrouw. Doelgericht er georganiseerd deed ze haar werk. Heel prettig. Meriam voelde 'direct' niet veel van de transfusie, toch kwamen Axel en Ilse thuis en zeiden beiden dat mama weer een blos op de wangen had. Leuk, spontaan, onafhankelijk van elkaar. De misselijkheid was wel een stuk minder erg dan gisteren, waarschijnlijk een positieve bijwerking van de transfusie. Meriam drinkt wat meer en het smaakt wat beter. Sterker nog, vanavond had ze zin in een pangasiusfilet, licht gekruid uit de magnetron, dus vetarm. Ze heeft de filet nagenoeg helemaal op. Na het eten begon ze toch weer over te geven, details zal ik jullie besparen. He, shit! Wilden we eigenlijk niet.
Rond 20:15 uur vanavond begon ze 'vers' bloed over te geven. Oeps .... ??? Via, via heb de ik de huisarts rechtstreeks gebeld, die stond letterlijk binnen 10 minuten op de stoep. Hij was in de buurt ergens op bezoek en is gelijk gekomen. Mooi! Het lijkt erop dat Meriam haar bloedingen in de neus opspelen, dit bloed gaat via de keel ...... (vul zelf de rest maar in) .... en komt dan ongebruikt retour via de mond. Dit bloeden zou een gevolg van de transfusie kunnen zijn. Tijdens de transfusie worden bloeddruk, hartslag en temperatuur zeer regelmatig gemeten en vastgelegd. Enige dat hier vandaag opviel was dat Meriam haar temperatuur gedurende de dag langzaam op liep.
Omdat ze vandaag haar neusspray niet heeft gebruikt stelde de huisarts voor om deze in te zetten, beetje vaker dan gebruikelijk. Dan komt hij zo rond 10 uur nog een keer terug en gaat Meriam dan verder onderzoeken (hij had alleen een laptop bij zich, kon hij niet zo veel mee ;-))

Mijn dag is gevuld met het doen van de dingen die op mijn pad komen. Kids naar en van school, boodschappen (de vpl was bij Meriam, dus ik kon makkelijk ff weg) eten warm maken (zuslief had een pan macaroni achter gelaten) en nog meer van die dingen. Een dag gaat zo voorbij.

Wat wij als heel bijzonder ervaren is het grote medeleven van dorpsgenoten en daarbuiten. Ontroerende kaarten, mooie boeketjes en lieve woorden. Mensen melden zich via social media om te helpen waar ze kunnen..... .zo bijzonder. Voordeel van social media of voordeel van het wonen in een dorp? Ik weet het niet, doet ons wel goed dat het zo kan en gaat.

Eerder vanavond belde m'n zwager om te vragen hoe het gaat. Na het benoemen van de feiten kwamen we tot de conclusie: We kopen er momenteel tijd bij, uitermate waardevolle en kostbare tijd! Dit alleen maar omdat er zoveel mensen zijn die vrijwillig bloed doneren. Hoe waardevol dit nu voor ons is, kan ik niet in geld of waarde uitdrukken. Dank jullie wel!

23:11 uur - update
Uurtje geleden kwam de ha nog een keer langs. Meriam heeft de neusspray gebruikt en geen bloedneus meer gehad. Hij heeft ff gekeken, maar zag niets onrustbarends. Wel gaan we morgen over op morfine-pleisters. Dexa en maagbeschermer kan Meriam wel weg krijgen, Oxycontin (morfine) niet. Er is geen vloeibare vorm van Dexa (behalve via infuus) dus moet Meriam dit blijven slikken. Welterusten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.