Batterijen opladen.

Gisteravond beleefde ik een moment van rust. Dankzij het schrijven van het blog is een deel van de spanning er even af. Was wel een aangename beleving. Meriam zei daarop dat ik maar iedere moet gaan schrijven hoe het gaat.

Vandaag stond in het teken van afscheid nemen, een nicht van Meriam gaat voor een half jaar naar Curacao, werken in de horeca. Eerder deze week had ze contact gehad met Meriam, dat ze graag langs wilde komen. Tja, dan worden de feiten wel heel duidelijk.

Maar goed, vandaag. De aanloop begon al vroeg. Een 'betrokken dorpsgenoot'  heeft aangeboden om ons de  komende tijd te ondersteunen. Wat zaken afgestemd en telefoonnummers uitgewisseld. Daarna kwam de wijkverpleegkundige (wvpl), zoals iedere werkdag, over de vloer. Meriam, moe als ze is, wilde toch douchen. Dus, hup in de benen en naar boven. Na een tijd kwam de wvpl alleen naar beneden, Meriam was zo moe, is boven in bed gekropen. Geen probleem, mooi laten gaan. Ik ondertussen een beetje omrommelen in huis en na een uurtje boven wezen kijken. Meriam lag lekker te luieren en had nog geen zin om naar beneden te komen, maar wel in een kippeboeljonnetje. Voor haar klaar gemaakt en naar boven gebracht. Nadat ze deze had gedronken genoeg energie om naar beneden te komen. Veel gezelliger (voor mij) Na ons middagetenritueel heb ik boodschappen gedaan, wat tegenwoordig best wel tijdrovend is omdat ik regelmatig word aangesproken en ik praat wel terug. Dus.
Meriam ging slapen omdat later vanmiddag bezoek werd verwacht. Batterijen zijn leeg en laden niet zo goed meer op, of eigenlijk niet. Wilskracht is de motor.
Tussendoor kwam er nog een bezorgservice een leuke attentie brengen, dank je wel Bloem&Thuis ;-)

Dan tikt de klok door en staat de nicht op de stoep, samen met Meriam haar schoonzus. Raar, vreemd, waar. Vage situatie, gewoon een praatje pot, totdat Meriam haar welzijn ter sprake kwam, eerste tranen kwamen. Besef dat de kans heel erg groot is dat ze elkaar nooit weer zien............ Raar. Na de nodige tranen, knuffels en lieve woorden gingen ze weg. Eerder deze week vertelde Meriam mij dat ze het meest op ziet tegen het 'afscheid nemen'. Kan me daar wel iets bij indenken, maar ook weer niet. Bizar.

Vanavond lekker gegeten, Meriam ook. Ze eet niet veel, maar de hele dag door kleine beetjes. Wel drinkt ze cola of kippeboeljon. Voorlopig kan ze daar haar energielevel nog mee reguleren. Zelf zoek ik naar de weg, die niemand weet te liggen. Tranen, praten, dromen, doen en zijn. Plekje zoeken, dingen doen en dingen laten. Leef vandaag en nu!