Onze dag Ameland.

Vorige week vrijdag heb ik aan Axel en Ilse gevraagd wat ze nog graag met mama zouden doen. Antwoord was unaniem: Naar Ameland! Gelijk de uitdaging, want hoe kunnen we dat voor elkaar krijgen?
Nu ben ik redelijk actief met sociale media en volg op Twitter Stichting Ambulance Wens. Een organisatie die, kostenloos, een ambulance met chauffeur & verpleegkundige ter beschikking stelt. Ja, dat is wat we nodig hebben, maar hoe snel kan zo iets? Realiteit is dat Meriam steeds minder energie heeft en we dus niet lang meer moeten wachten met deze actie.
Zondagochtend daarom de stoute schoenen aan getrokken en op de website een aanvraag ingevuld, verder niet verteld, daarmee iedere vorm van teleurstelling tot een minimum beperkt houden. Dinsdag kreeg ik een telefoontje, Stichting Ambulance Wens, ik had een aanvraag ingediend?! Even van mijn stuk gebracht, schakelde ik snel weer mee: Ja! Klopt! Ze hadden de weerkaarten enzovoort bekeken en zaterdag wel gelegenheid om ons naar Ameland te brengen, of wij ook in de gelegenheid waren? Zonder nadenken natuurlijk positief gereageerd!
Helemaal blij belde ik Meriam op om haar blij te maken *NOT* Ze was helemaal niet lekker wakker geworden, lag alleen maar over te geven, haar hoofd stond niet naar uitjes. Shitterdeshit!
Maar het móet wel doorgaan! flitste door mijn hoofd. Oke, rustig mijn dag volmaken op het werk en 's avonds het een en ander maar in een vorm kneden. Dat ging helemaal goed, helemaal toen we Axel en Ilse vertelden dat we zaterdag naar Ameland zouden gaan.

De afgelopen dagen Meriam de rust en ruimte gegeven om op te laden, nog 1 keer, o zo belangrijk voor ons..... Vrijdagmiddag nog contact gehad met de huisarts om te kijken of er mogelijkheden waren om Meriam een boost te geven zodat ze de zaterdag bewust en 'pijnarm' mee zou kunnen maken. Uiteindelijk hebben we niets veranderd en is Meriam op eigen kracht mee geweest.

Vanochtend om 7:30 uur stond de ambulance op de stoep. Chauffeur Klaas en verpleegkundige Christel + auto stonden de hele dag tot onze beschikking. Zo gaaf!! 1 webformulier, 1 telefoontje en zie daar? Meriam ingeladen en op naar Holwerd, de boot zou om 9:30 uur vertrekken, dus hadden we voldoende tijd om te reizen. Zo rond 9:10 uur stonden we opgesteld en te wachten op de boot. Ondertussen had ik Meriam, Axel en Ilse verteld dat vandaag ook een fotograaf meeging. Neef Jakob-Jan had me eerder aangeboden om mee te gaan, na wat zaken geregeld te hebben, kon hij ook mee. Top JJ, dit was het mooiste dat jij voor ons kon doen!!
De reis naar Holwerd verliep in behoorlijk mist, de overtocht ook, beetje jammer, maar het had ook wel iets mysterieus, spannends. JJ heeft relaties op Ameland en heeft kunnen regelen dat wij tijdens de overtocht op de brug van het Oerd hebben mogen kijken. Cool!! Helemaal omdat langzaam maar zeker de zon doorbrak en daardoor het zicht steeds beter.

Op Ameland hebben waren een aantal zaken de we wilden en wensten. De willetjes zijn we aan toe gekomen, de wensen niet. Klaas en Christel hebben meer met het bijltje gehakt en drukten ons op het hart dat Meriam voldoende moest rusten. Dus relaxed leuke dingen gedaan.
Amper op het strand bij Buren brak ik in 2-en. Liep, Meriam in een strandrolstoel voor me uit duwend, ff weg bij ons groepje. Ineens was daar het besef: laatste keer met Meriam op het goudgele strand van Ameland...... Eerste keer was in de zomer van 1989 toen we voor het eerst samen op vakantie gingen, nu 23 jaar later al de laatste keer. Gelukkig wel heel bewust, gelukkig wel samen dit moment mee kunnen maken. Nadat ik m'n onderdelen weer bij elkaar had geraapt heerlijke wandeling gemaakt. Axel spelend met ons fototoestel, Ilse zoekend naar de mooiste, grootste, kleinste, dikste en dunste schelpen. Drie kwartier later gaf Meriam aan dat ze weer graag wilde liggen, de koers werd weer richting ambu gezet. Moe maar voldaan.
In de ambu begon Meriam haar lijf te protesteren, het schreeuwde om rust.
JJ voorop (hij reed rond in een busje van een lokale loonwerker) richting Buren waar we bij Ritskemooi hebben gekeken.
Aangezien het al weer etenstijd begon te worden, zijn via de dijk van Nes naar Ballum en door naar Hollum gereden. Genietend van het uitzicht, van elkaar, het mooie weer en het bijzondere feit dat we 'zomaar' op Ameland aan het rondtoeren waren.
1 van de familie-tradities is het eten van een pannenkoek in het restaurant met de veelzeggende naam: Onder de vuurtoren. Daar aangekomen was Christel zo slim om te vragen of we met een brancard naar binnen zouden kunnen. Dat kon wel, maar niet in het restaurantdeel, wel in de serre alleen moesten daar de kachels dan wel aan en een kwartiertje de tijd krijgen om de boel te verwarmen. Dus, koers naar de Bornrif, ff de vuurtoren aanraken is een soort ritueel. Meriam bleef liever in de ambu liggen, voelde zich nog lang niet goed.
We hebben, zittend in de lekker warme serre, heerlijk pannenkoeken gegeten.
Goed, de middag vorderde, wat gaan we doen? Meriam had aangegeven wel een half uurtje te willen slapen, ik wilde met Axel en Ilse nog wel ff het strand op, dus bij de strandopgang van Hollum de ambu neergezet, zo dat Meriam de zee kon zien en wij het strand op. Voor mij het moment dat ik me 'alleen' voelde. Klotekanker ook..... Tranen liepen over mijn wangen, machteloos toekijkend hoe Meriam blijft vechten tegen de draak. Kansloos. Zo shit allemaal!! Maar goed, we moeten verder, dus Axel, Ilse en JJ opgezocht en samen ff staan huilen. We kunnen eigenlijk niet veel anders.

De dag loopt langzaam ten einde, we gaan terug naar de ambu en vertrekken richting Nes. Ik zou zeggen 'natuurlijk' via Ballum waar we de nodige Nobel hebben ingeslagen. Ruim voor de afvaart waren we aanwezig, dus rustig wachten op de boot. Ondertussen was het weer behoorlijk mistig geworden en schemerig, de terugreis zou wederom een apart sfeertje hebben. Eigenlijk tijdens de hele overvaart heb ik heerlijk voor op het autodek gestaan.  Frisse vochtige wind, pratend met Klaas over de dingen in ons leven. Mooie momenten, gewoon omdat ze 'gebeuren'. De rit terug hebben we in betrekkelijke stilte gedaan. Meriam moe, Axel moe, Ilse moe en Tienco moe. Moe van emoties, de frisse lucht en mooie dag.

Klaas, Christel en Jakob-Jan, bedankt voor ONZE dag!! Ik gebruik, bewust, weinig namen van mensen die op ons pad komen, deze 3 móeten worden genoemd.