21 november - Een half jaar verder.

Het is vandaag zondag 21 november, precies een half jaar geleden ontdekte Meriam een knobbeltje. Nu, na 6 maanden hectiek, weten een beetje wat kanker kan doen met een mensenleven en gezin. Als ik terugdenk aan de dag (31 mei) dat we de mammapoli doorlopen hebben, dan bekruipt me steeds weer dat machteloze gevoel. Je hoort het, je weet het, maar snappen doe ik het niet.
We hebben gelijk de keuze gemaakt om door te gaan met leven, niet bij de pakken neerzitten. Actief, aanwezig, open, eerlijk en direct. Niet zozeer voor ons, maar meer voor Axel en Ilse. Niet om de feiten heendraaien, wat we vertellen is - helaas - waar. De keuze om een blog te starten is denk ik een heel goede keuze geweest. Onze directe omgeving kan lezen wat er speelt, zonder dat wij honderdenéén keer hetzelfde verhaal moeten houden. Niet dat we dit vervelend vinden, maar het is wel tijdrovend en zou de draak ons leven nog meer beïnvloeden dan dat hij nu al doet.
Twijfel over mij/ons blog heb ik nog steeds. Wat boeit iemand om ons verhaal te lezen of te volgen? Nu, daarop is het antwoord heel voor de hand liggend. Omdat het IEDEREEN kan treffen. Maar NIEMAND weet hoe te handelen, wat te doen. Daarbij kan ons verhaal een leidraad zijn.
Ook is door ons verhaal kanker bespreekbaar gemaakt, op school, op het werk in de buurt, met familie en vrienden. Maar ook voor ons onbekende mensen lezen mee, willen weten wat er gebeurd. Uit belangstelling, nieuwsgierigheid of omdat ze per ongeluk klikken op een link.

Wat doet de wetenschap van de draak met ons? Eerst denk je dat de wereld aan het vergaan is, wat is er nog erger dan borstkanker? Dat is borstkanker met uitzaaiingen. Ook dat verhaal is op ons pad gekomen. Hierdoor werden we opgezadeld met de termen 'ONGENEESLIJK' en 'PALLIATIEF'. Heftig is dat, erg heftig. Je kunt niet nadenken over de toekomst, wat is toekomst eigenlijk. De dag van morgen, de dag van
overmorgen, hoe ver kun je kijken en zeggen dat het toekomst is?

Door de feiten staan we anders in het leven. Boos zijn en ruzie maken lost niets op. Genieten van de dag, letten op de leuke dingen, en de minder leuke dingen oplossen en snel vergeten. Negatieve energie is er genoeg, daar willen we niet actief mee bezig zijn. Plannen van dingen is heel eng, hoe ver kunnen we denken en mogen we denken. Ieder bezoek aan een specialist zorgt weer voor verrassende wendingen in het proces. We willen wel verder kijken, maar de werkelijkheid zorgt ervoor dat dit eigenlijk niet mogelijk is. Onze agenda is bepaald door de afspraken in het ziekenhuis.

De operatie was het eerste 'tastbare' wat er is gedaan om de draak te stoppen. De hormoonkuur en alle bijkomende medicatie doet wel iets, alleen zien we daar heel weinig van. Omdat we dachten dat de operatie zo goed was verlopen, waren we helemaal klaar voor het volgende traject: De bestraling van alle resten in Meriam haar borst en oksel.
Zoals nu bekend is dat voorlopig niet aan de orde. Eerst weer onderzoeken om meer kennis te krijgen wat er aan de hand is voordat er andere behandelingen worden gestart.

En ik, wat vind ik. Het is bij tijden een loodzwaar traject, daar waar we hoop putten uit lichtpuntjes worden we meer dan eens geconfronteerd met de harde realiteit. Niets is wat het lijkt. Ruim een half jaar geleden, deden we onze dingen en zagen wel. Nu weten we dat leven, hét leven, een heel andere betekenis heeft. Persoonlijk durf ik nu geen half jaar vooruit te kijken, de komende weken zullen we erg veel wijzer worden. Wat de uitkomst ook is, een half jaar is veel te lang om over te dromen.

Als laatste nog een bedankje aan iedereen die op welke manier dan ook onze sores met ons wil delen en helpen daar waar ze kunnen. Ieder berichtje / attentie in welke vorm dan ook komt telkens weer als surprise. De decembermaand zullen we proberen volop te gaan genieten, ondanks de uitslagen die we gaan krijgen.


Vriendelijke woorden kunnen kort zijn en makkelijk uitgesproken worden maar hun echo duurt eindeloos voort.
(Moeder Teresa)