Momenteel zijn ze met studies bezig waarin jonge vrouwen, met hormoongevoelige tumoren, langer met hormonen worden behandeld. Daar waar eerst het doel was om de kwaadaardige tumor(en) te verwijderen, wordt nu ook meer gekeken welke impact de behandeling op de vrouw heeft. Een chemokuur of operatie zijn natuurlijk behoorlijke ingrepen, zowel lichamelijk als geestelijk. Bestraling is wel heftig, maar heeft veel minder directe gevolgen dan de andere behandelingen.
Aangezien het lichaam van Meriam best wel goed reageert op de hormoonbehandeling wordt hier voorlopig mee doorgegaan. Zolang de tumoren in omvang afnemen, is dit de beste methode. Het kan zijn dat, in de tijd, de tumoren niet meer reageren op de hormoonbehandeling, dat moment willen ze voor blijven. Dan gaan ze of opereren en bestralen, of alleen bestralen. Die beslissing is nog niet genomen.
Wij denken op dit moment dat deze arts haar voorkeur heeft voor een langere hormoonbehandeling, en dan alleen bestralen. Maar dat is onze gedachtengang (en misschien ook wel wens).
De bestralingen kunnen plaatsvinden in het Flevoziekenhuis in Almere, dat is veel beter dan het AMC in Amsterdam :-)
Deze arts (of moet ik zeggen dokter) heeft volgende week overleg met de chirurg, in dit overleg zal volgens mij worden besloten welke behandeling de voorkeur gaat krijgen. Naar aanleiding van dit overleg worden we dinsdagmiddag 7 september gebeld.
Overige afspraken:
- eind september voortgang met internist.
- eind oktober overleg met chirurg
- medio november overleg met radiotherapeute
Tot zover deze update. Heel langzaam begint het dichterbij te komen. "Elke dag een lach" blijft voor ons een gegeven.
Ik wil afsluiten met dit motto, hij klinkt negatief, maar zegt wel heel veel:
"Het leven is hard, maar de voorkant van een trein is harder."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.