Echo (1)

Vanmiddag dus voor de echo geweest. Toen Meriam weer op de behandeltafel lag moesten we toch ff terugdenken aan de beruchte 31e mei. Tijdens het maken van die echo werden wij ons bewust van het feit dat er zaken echt niet goed waren. Nu ligt Meriam er weer, en willen we juist graag weten hoe het er voor staat.

Er was een andere dokter dan tijdens de mamma-poli, deze arts had een naam en gaf duidelijk te merken actief betrokken te zijn.
Bij het maken van de echo van de borst was een 2e, hele kleine, tumor te zien. Deze heb ik de eerste keer niet gezien, maar heeft er toen ook al gezeten. De grote tumor is iets kleiner geworden, de kleine tumor is 50% kleiner geworden, dus de NP (zie Oerkracht) heeft het bij het rechte eind. Tijdens het onderzoek van de oksel werd ik, en later Meriam ook, ongerust. De arts bleeft maar zoeken en vinden in onze beleving.... Oeps, zijn er toch dingen gebeurd die we niet hadden voorzien?!
De arts twijfelde zelf ook, en besprak dat heel open met ons. Hij wilde een paar minuten tijd hebben om deze echogrammen met de vorige te vergelijken. Aiiii.....
Na een paar minuten kwam hij terug (Meriam had zich al weer aangekleed), en verzocht Meriam om nog een keer plaats te nemen. Hij wilde nog een paar extra opnames maken op eenzelfde manier en locatie als tijdens het eerste onderzoek.
Gelukkig, hierop zag ik een beeld dat ik vaker had gezien. Pfieuw, hehehe, zzzzzuuuuucccchhhhhttttt...

De radioloog gaf te kennen dat zijn oordeel is dat de belangrijkste tumoren kleiner zijn geworden. De definitieve uitslag krijgen we maandag, tijdens ons bezoek aan de behandeld chirurg.

Dit is wat het is.

Ondertussen realiseren we ons dat we eigenlijk niet eens weten hoeveel tumoren er waar zitten. We zijn klaar voor de volgende stap en meer gedetailleerde informatie. We zijn redelijk gewend aan het idee; zoals ik al veel vaker heb verteld is Meriam niet zichtbaar ziek, kom maar op.

"Leven is het meervoud van lef"
lijfspreuk van een vrouw met borstkanker.