Geen gewone zaterdag

Het is al weer een week geleden dat we onze zaterdag op Ameland mochten beleven. Terugdenkend aan die dag beseffen we ons dat dit het enige juiste moment is geweest. Meriam zou vandaag niet meer mee hebben gekund. Zo onvoorstelbaar snel gaat het, soms te snel. Vanochtend was Meriam haar zus bij ons, zodat Axel, Ilse en ik de nodige inkopen konden doen. Toen haar zus weg ging stonden we nog even te praten, zo vreemd. 11 november zijn we nog met z'n 4-en in Almere op verjaardagsvisite bij hen geweest. Nu durf, kan en wil ik Meriam niet meer vervoeren, domweg omdat het niet kan. Dat is nog maar 3 weken geleden... Over 3 weken denk ik dat we de waarheid al onder ogen hebben moeten zien. Meriam haar lijf is bijna klaar met het stoffelijke leven, Meriam haar geest niet. Denk ook niet dat je van een vrouw van 44 jaar kunt verwachten om alles los te laten wat er is en was.

We kiezen dit weekend bewust voor ons 4-en. Vanmiddag samen muziek geluisterd, nummers uitgekozen die we bij het afscheid nog een keer willen horen. Zoeken naar teksten en invulling van de kaart. Het is heel bizar, maar ook heel mooi. We kunnen samen dat stuk invullen. Valt niet mee, vooral muziek hebben we samen heel veel mee. Gelukkig kunnen we dat nog delen met Axel en Ilse. Sommige nummers zijn eigenlijk kleine stukjes uit ons leven.

Meriam voelt zich redelijk, houdt zich sterk. Slaapt veel, luistert wel naar de muziek, komt met ideeen voor een nummer. Haar lichaam protesteert steeds meer. Wil niet meer, kan niet meer. Ze huilt met ons, ze lacht met ons. Meer is er eigenlijk niet.....

Hieronder een deel van liedjes die we hebben gehoord.

Verder vind ik het nummer Der Weg van Herbert Grönemeyer zo mooi, geschreven voor zijn vrouw en broer die beiden ook hebben verloren van de draak. Nummer is ook door Guus Meeuwis uitgebracht, dan met de titel De Weg.

Der Weg - Herbert Grönemeyer

Ich kann nicht mehr seh'n 
Trau nicht mehr meinen Augen 
Kann kaum noch glauben 
Gefühle haben sich gedreht 
Ich bin viel zu träge 
Um aufzugeben 
Es wär' auch zu früh 
Weil immer was geht 

Wir waren verschwor'n 
Wär'n füreinander gestorben 
Haben den Regen gebogen 
Uns Vertrauen gelieh'n 
Wir haben versucht 
Auf der Schussfahrt zu wenden 
Nichts war zu spät 
Aber vieles zu früh 

Wir haben uns geschoben 
Durch alle Gezeiten 
Haben uns verzettelt 
Uns verzweifelt geliebt 
Wir haben die Wahrheit 
So gut es ging verlogen 
Es war ein Stück vom Himmel 
Dass es dich gibt... 

Du hast jeden Raum 
Mit Sonne geflutet 
Hast jeden Verdruss 
Ins Gegenteil verkehrt 

Nordisch nobel 
Deine sanftmütige Güte 
Dein unbändiger Stolz 
Das Leben ist nicht fair 

Den Film getanzt 
In einem silbernen Raum 
Vom goldenen Balkon 
Die Unendlichkeit bestaunt 
Heillos versunken, trunken 
Und alles war erlaubt 
Zusammen im Zeitraffer 
Mittsommernachtstraum 

Du hast jeden Raum 
Mit Sonne geflutet 
Hast jeden Verdruss 
Ins Gegenteil verkehrt 

Nordisch nobel 
Deine sanftmütige Güte 
Dein unbändiger Stolz 
Das Leben ist nicht fair 

Dein sicherer Gang 
Deine wahren Gedichte 
Deine heitere Würde 
Dein unerschütterliches Geschick 

Du hast der Fügung 
Deine Stirn geboten 
Hast ihn nie verraten 
Deinen Plan vom Glück 
Deinen Plan vom Glück 

Ich gehe nicht weg 
Hab' meine Frist verlängert 
Neue Zeitreise 
Offene Welt 
Habe dich sicher 
In meiner Seele 
Ich trage dich bei mir 
Bis der Vorhang fällt 
Ich trag dich bei mir 
Bis der Vorhang fällt


De weg - Guus Meeuwis 

Kan nauwelijks wat zien
Door de waas voor m'n ogen,
Lijkt alles gelogen
Al het mooie lijkt dood

Ik heb zelfs de kracht niet,
Om op te geven
Al wil ik het niet
Het leven gaat door

We leefden ons leven
om samen te sterven
De bergen beklommen
De dalen gedeeld

In het diepst van de nacht
zelfs de zon laten schijnen
niets wat niet kon
niets was te veel

We wilden geloven
In het eeuwige leven
Samen verscholen
in wanhopige troost

We hebben de waarheid
Zo diep als kon begraven
Ik was een met een engel
Zolang het mocht

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

De dans, gedanst, op een zilveren tapijt.
Met jou dicht bij mij, de verloren tijd beweend
Doelloos verzonken, en dronken.
En niets dat niet mocht.
Wij 2 door de tijd, de tijd heen.
Midzomernacht droom.

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmd
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

Jouw stralende lach, en je mooie gezicht.
Jouw tedere woorden, je onverwoestbaar krachtige wil.
Je hebt je noodlot, steeds het hoofd geboden.
Tot het eind geloofd in jouw idee van geluk.
Jouw idee van geluk.

Ik ga niet weg, heb nog wat tijd gekregen.
Zal altijd maar doorgaan, tot aan het eind.
Heb je voor altijd, m'n hart gegeven.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft