Afgelopen woensdag hebben we samen Ilse uitgezwaaid, ze ging op schoolkamp met groep 5 naar het Trappershonk in Dronten. Het was voor Meriam de eerste keer weer op het schoolplein sinds 14 mei. Als ze rustig aan doet, kan ze dit wel volhouden. Natuurlijk werd er wel een krukje geregeld. zodat ze kon zitten. We waren met de auto, zonder rolstoel, gekomen.
De dagen dat Ilse op kamp was, was het rustig in huis. Soms wel een beetje te rustig.... Maar gelukkig kwam ze vrijdag alweer thuis. Toen hebben we haar samen opgehaald, altijd leuk een stoet kinderen met begeleiding die, bekaf, blij zijn weer thuis te zijn. Ilse had nog energie over en heeft 's middags lekker in de buurt gespeeld. Af en toe wat flarden verhalen van de belevenissen op het kamp, dat 'Het vetste kamp tot nu toe!' was.
Zelf ben ik nog steeds zoekende naar onze weg de toekomst in. Mezelf redelijk 'geestelijk bezig' gehouden hoe een draai te geven aan de dingen die we moeten doen. Eerlijk is eerlijk, daar kwam ik zelf niet helemaal uit. Gelukkig sms-te 'M' mij wanneer ik een bakkie kwam doen.... He! Dat is wat ik ff nodig heb. 'M' is zo'n stille kracht waar we ons verhaal kunnen en mogen doen. Tijdens een lekker bakkie leut heb ik m'n verhaal kunnen doen, over vooral de dingen die ik denk, maar nog niet durf of kan zeggen Ik kan erg lomp en direct zijn als ik niet weet hoe iets te zeggen, dat is niet handig in de situatie zoals bij ons.
Was erg belangrijk om het gesprek tussen Meriam en mij weer op gang te krijgen. We wisten van elkaar dat we eens moesten praten over onze toekomst. Meriam haar toekomst..... Het is voor ons beide nog erg moeilijk om beeld te krijgen van de dingen die gaan gebeuren, of die kunnen gaan gebeuren. Laat staan dat we er woorden voor kunnen vinden. Samen min of meer besloten om in ieder geval te genieten en tot 12/13 juli te wachten met het maken van volgende plannen. Kijk, beslissingen moeten we nemen, in dit geval nemen we beide nog wat tijd om de juiste woorden te vinden.
Vanmiddag heeft Meriam op 'ons' bed geslapen, lekker geslapen mag ik wel zeggen. Was toch wel weer even geleden dat ze daar lag. Het was om te proberen of ze redelijk makkelijk op zou kunnen staan. Daar zit toch nog de grootste onzekerheid, na een paar uur liggen zo stijf zijn dat ze niet meer overeind kan komen. Dat ging goed! Toch heeft ze besloten voorlopig nog beneden te liggen. De veiligheid van het electrisch verstelbaarbed met toebehoren voelt beter. Helemaal goed! Als we maar blijven proberen. Steeds een stapje vooruit.
'Het is verstandiger een kaars aan te steken, dan te klagen over de duisternis'
Fijn dat het stapje voor stapje beter gaat. Nu komt hopelijk ook het vertrouwen terug. Ik hoop dat de volgende controle ook een daling van de marker laat zien. Misschien geeft dat jullie genoeg steun om weer wat meer te plannen.
BeantwoordenVerwijderen