Ff bloggen / woorden.

Zo, daar ben ik weer. Na mijn vorige bericht is er de nodige tijd verstreken om de dingen op een rijtje te zetten. Het accepteren van het feit dat alles eindig is, voor de een vroeger, voor de ander later, valt niet mee. Ik ben voornamelijk druk met mezelf. Super egoistisch ben ik degene die overblijft en verder moet...... Ja, echt mijn ego die spreekt.
Als ik doordenk dan is het nog (lang) niet zover en moeten we maken wat er van te maken valt. Denk zelf dat dit een beter uitgangspunt is om de komende maanden / jaren te beleven. Maar toch, in eerste instantie was het mijn probleem.
Daar waar ik schreef dat het betrekken van Axel en Ilse in dit traject 1 van de taken was, is dit gelijk de moeilijkste taak gebleken. Het is bizar om met kinderen van 9 en 12 te praten over het gegeven dat het leven van hun moeder niet oneindig is. Het meest vervelende is: Hoe begin je zo'n gesprek? Wat moet je wel zeggen, wat niet. Uiteindelijk blijkt ons uitgangspunt de oplossing te zijn: Alles wat we zeggen is waar, maar we vertellen niet alles.
Tuurlijk, het is buitengewoon onplezierig om te zeggen dat ze moeten nadenken wat ze nog met mama zouden willen doen. Hoe leg je uit dat reanimeren tijdens een mogelijke operatie misschien geen optie meer is. Dat Meriam en ik daar over na moeten denken. Hoe leg ja uit dat we niet weten hoelang we nog samen met Meriam hebben, maar wel moeten genieten van de dingen die we nog kunnen doen..... Zo ingewikkeld. Echt.
Toch zijn er altijd weer woorden die je kunt zeggen, woorden die hard, waar en begrijpelijk zijn, woorden die verdriet en pijn betekenen, woorden voor het leven dat we samen nog voor ons hebben.
Het is gelukt, we zijn met z'n 4-en voorzichtig bezig om over het geheel na te denken, wordt zeker vervolgd binnenkort.

En verder:
Het plaatsen van de PAC was vanochtend een makkie. Meriam moest zich om 7:15 uur melden, lag om 9:00 uur in de OK en lag om 10:00 uur weer op zaal. Aan een boterham en een kop thee.
Ha, zo simpel... Was alles maar zo simpel.
Rond 11:30 uur ben ik Meriam op wezen halen in het zkh. Ze was (on)aangenaam verrast toen ik binnenstapte (ze zag er niet uit in haar OK-jas ;-)) Voorzichtig de spullen gepakt, een röntgenfoto laten maken van de borstkas (er is kans op een klaplong na een dergelijke ingreep) en het halen van medicijnen zijn we lekker naar huis gereden. Eigenlijk heel relaxed.
Toen ik thuis wachtende was op het telefoontje dat Meriam weer op zaal lag, werd ik gebeld door de radiotherapeut. Er stond een belafspraak gepland, ze wist dat Meriam was opgenomen, maar belde toch. Ze vond dat ik ook wel kon vertellen hoe het ging. Nu, dat kan ik prima vertellen: Het gaat goed! Langzaam aan zie ik dat Meriam weer dingetjes oppakt in huis. De rollator is niet meer nodig, als ze maar rechtop kan staan kan ze eigenlijk alweer heel veel. Daarom heeft de radiotherapeut besloten om voorlopig het bestraaltraject maar stop te zetten, lijkt erop dat de chemo zijn werk goed doet. Ook wilde ze weten hoe het met de medicatie gaat en kwam met het voorstel om de morfine te gaan minderen. Dan kunnen we opzoek gaan naar de pijngrens. Helemaal top! Ik ben voor en Meriam ook!
In het ziekenhuis was ook al voorgesteld om de misselijkheidsremmer te minderen, sluit naadloos aan het minderen van de morfine. Ik zeg: We zijn goed bezig!

Alles bij elkaar lijkt het erop dat we de 2e ronde van de chemo vandaag in opmaat hebben kunnen afsluiten! Ook een minder leuk bericht, een buurvrouw op leeftijd kwamen we in het ziekenhuis tegen, bij haar is de diagnose borstkanker vastgesteld naar aanleiding van het onderzoek in de 'borstenbus'. Ze zit aan het begin van de 8-baan.....

'Hoop is als de zon, ze werpt schaduwen achter ons'