Het gewone leven

Het is nu dinsdag 6 september. Belangrijke verjaardag vandaag: Bennie Jolink viert z'n 65e verjaardag. Ik hoop dat Normaal nog lang niet met pensioen gaat, het aantal concerten dat we bezoeken is wel minder, de behoefte neemt niet af.

De gewone dingen nemen weer bezit van ons leven. Axel heeft z'n eerste dagen op het Ichthus-college in Dronten gehad. Vandaag heeft hij gelijk door herfstig weer moeten fietsen, makkie! Ilse zit nu in groep 5 en heeft al 'geschiedenis' gehad en kan niet wachten tot de eerste les 'aarderijkskunde'. Ja, kleine mensjes worden groot.

Vanwege het hele slechte zomerweer is onze fietstocht naar Doezum uitgesteld. Axel en ik fietsen wel regelmatig een stuk (circa 30km) in afwachting van het moment dat we wel naar Doezum gaan fietsen. Her en der in de zomerperiode nog wat verzetjes gehad. Logeren in Biggekerke (op weg om een echte traditie te worden, dit was al de 2e keer dat we dit deden, nog even dan vieren we ons eerste lustrum ;-)) Verjaardag bij Andre en Anita, met een heel bijzonder lading. Zonder er al te veel over te willen vertellen stond kanker direct en indirect redelijk centraal.

Zelf werk ik al weer een paar weken, ook bij ons is de vakantie-periode afgelopen. Vanaf deze week zijn alle collega's weer aanwezig en pakken we de draad op. Meriam heeft haar oude roeping als overblijfmoeder weer ingenomen. Persoonlijk vind ik dit erg leuk! Teken dat er weer ruimte is voor de gewone dagelijkse dingen.

1 ding heb ik nog niets over geschreven, Meriam heeft sinds een kleine 3 weken haar definitieve prothese. In het begin was het wat onwennig, maar ik durf te zeggen dat het nu goed gaat. De tijdelijke prothese was een kussentje gevuld met watten, die dingen misvormen op enig moment en hebben nogal de neiging te gaan schuiven. Daar is ze nu van af.

Hoe gaat het verder?
Meriam moet iedere week naar oedeemtherapie, de lymfeklieren doen nog niet dat wat ze moeten doen, via therapie worden deze gestimuleerd. Ook moet ze aan haar conditie werken, door de aanslag op haar gestel van het afgelopen half jaar is haar conditie minimaal. Via therapie gaat hier verder invulling aan worden gegeven.
Met mezelf gaat het lekker, er ontstaat meer rust ten aanzien van de 8-baan. Wel moet ik zelf ook aan  mijn conditie werken, merk dat ik erg lui ben geweest de afgelopen maanden. Niet echt de puf gehad om erg druk te maken om sporten enzo. Moet ik wel aan gaan werken, gaat wel lukken.

Ik kan geen passende spreuk vinden om mee af te sluiten, misschien wel hét teken dat ons leven weer gewoon aan het worden is.......