Na het onstuimige begin komen, zoals te verwachten is, een paar rustige nummers. Bij het nummer 'Achter wolken' voel ik me ineens een heel klein mannetje worden. Als nu iedereen de komende drie-en-een-halve minuut de andere kant op zou kijken, dan kon ik ff lekker mijn emoties los laten gaan. Sinds vorig jaar maakt dit nummer zoveel indruk op me, dat het tot minstens halverwege het nummer duurt voordat ik me durf om te draaien om samen te genieten met de mensen waarmee ik bij Normaal ben. Man, dat doet me echt wat.
In de loop van het concert bedenk ik de titel van deze posting 'Grote vent' met als subtitel 'Ode aan jullie'. Zonder jullie zouden we nu niet zijn waar we zijn. De afgelopen 16 maanden is er zoveel gebeurd. Zonder de schouderklopjes, een bemoedigend woord, een schouder om te huilen, de concerten van Normaal, opbeurende kaarten, mooie bossen bloemen, luisterend oor, spontane hulp, emailtjes en ander soortige reacties via SocialMedia of een hart onder de riem hadden we nooit zo ver kunnen komen. Zoals Monique schreef in een reactie: Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.
Zonder jullie was het allemaal nog veel moeilijker geweest,
Zonder jullie was het dal nog dieper,
Zonder jullie....
Gewoon, daarom schrijf ik dit. Heel langzaam ontstaat er voor ons een nieuwe werkelijkheid met als basis de onzekerheid. Toch lukt het ons om te genieten van de gewone, hele mooie, eenvoudig dingen van het leven.
Zonder jullie.....
Mooi man!
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
Monique