dinsdag 22 maart 2011

De schrijver, hij schrijft.

Vanavond neemt Meriam alweer de laatste lading pillen van de 3e chemo-kuur. Met een beetje geluk zijn we halverwege het traject (er is gezegd dat er 6 tot 8 kuren zouden volgen) Zou wel prettig zijn, alhoewel..... Eigenlijk gaan de kuren per keer 'makkelijker' de bijwerkingen zijn relatief eenvoudig. Vermoeidheid is het meest duidelijk, voor de rest meer 'ongemakken' (rode, gevoelige voeten dus goed blijven smeren!)

En voor de rest? Gaat het lekker door. Vorige week zaterdag met een aantal chauffeurs naar een slipjacht geweest. Een heel andere wereld, wel erg leuk om mee te maken. Naast het nuttigen van de nodige versnaperingen onderweg, ook heel spectaculair om te zien. De honden waren 'het spoor bijster' aangezien het spoor de avond voor de slipjacht wordt gelegd en het prachtig droog weer was, is het spoor goeddeels verdampt. Met als gevolg dat de meute over hele percelen verdeeld raakte en af en toe echt de weg kwijt waren. Een uurtje na de jacht waren er nog steeds 2 honden zoek.....
We sloten af met een heerlijke rijsttafel en daarna huiswaarts. Met dank aan de BOB! Zonder BOB zwierven we nog door de bossen rond Hoge Hexel.

Ilse heeft met Amor Musae de jaarlijkse uitvoering verzorgd. We hebben daar genoten van de diverse onderdelen van de vereniging, maar natuurlijk speciaal van de majorettes. Altijd weer **trots** als ze tussen alle andere meiden haar optreden doet.

Gesprek bij Axel op school gehad. Hij gaat KBL volgen op het Ichthuscollege in Dronten. Een mix van praktijk en theorie past het best bij hem. **Onze kanjer**.Kleine kinderen worden groot! (en wij ouder, gelukkig heeft iedereen daar last van ;-))

Op het werk gaan de dagelijkse dingen gewoon verder. Bezig met een aantal heel interessante aanbiedingen, het lijkt erop dat de markt zich aan het herstellen is.

Afgelopen vrij- en zaterdag was de Tank-S rally. Daar zijn we zaterdagavond wezen kijken geweldig wat een mechanisch geweld. Oh ja, het was ook bestwel heel erg koud. Brrrrrrrrr, maar dat mocht de pret niet drukken.
Zondagmiddag met z'n 4-en gezellig naar Medemblik geweest bij het bakkerij-museum aldaar. Heel leuk museum waar we uitleg van diverse ambachtelijk snoepgoed hebben gehad. Bijvoorbeeld 'Oude wijven kiezen' door een voormalig bakker gemaakt naar een recept van meer dan 60 jaar oud. Een hele vracht witte bastardsuiker in een pan laten karameliseren, als dit gereed is een flinke vracht amandelsnippers erdoor en maar roeren. De amandelen moeten branden (dat ruik je) daarna wordt deze massa op een plaat gelegd, in stukjes gewalst (circa 1 bij 1 cm) en afgekoeld. Dan heb je 'harde noga', erg lekker, wij hebben een stukje geproefd dat nog warm was (graadje of 70) hmmmmmmmmmmmm. Als het afgekoeld zws wel heel hard (ik denk dat dit de naam verklaard).

De komende weken wat meer afspraken in het ziekenhuis, een Zoladex-injectie, een echo van de oksel met de daarbijbehorende uitslag (vrijdag 1 april) Ik denk dat dit er wel weer voor gaat zorgen dat de realiteit weer naar boven komt. Als je leventje zo voort kabbeltje vergeet je wel eens de ernst van de situatie. Aan de ene kant natuurlijk prima, acceptatie is daar. Aan de andere kant, als er een negatieve uitslag komt dan kan deze wel eens een onverwachte dreun veroorzaken.
Nog steeds als we met mensen praten over ons nieuwe leven zie je de geschrokken gezichten. Dan besef je weer in welke hektiek we hebben gezeten.

En jij Tienco, hoe zit jij erin? Redelijk relaxt, probeer eigenlijk alle dingen zowel zakelijk als prive te doen als voor 31 mei 2010. Dat lukt niet. Ik merk aan mezelf dat concentratie en het onthouden van zaken nogal eens zoek zijn. Daar waar ik bijvoorbeeld altijd een giga-hoeveelheid wachtwoorden kon onthouden, heb ik nu soms moeite met mijn eigen pincode. Eerder wist ik van heel veel lopende zaken die de aandacht verdienden, nu komen er soms ineens zaken boven die ik domweg vergeten ben. Voelt niet goed. Baal ik van. Maar kan er niet zoveel aan doen. Jammer dan. Lijstjes van met van alles en nog wat helpen enigszins, maar dan moeten het er niet teveel worden.

Hier wilde ik het maar bij laten, we rommelen lekker verder.


Geluk is nu of nooit.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.