dinsdag 28 september 2010

De zon schient weer een beetje.

Net terug van de afspraak met de internist. De klachten van Meriam hebben meer te maken met een stukje vermoeidheid (wellicht door spanning) dan iets waar we ons direct zorgen om moeten gaan maken. Verder een algemeen onderzoek, waarbij zij ook tot de conclusie kwam dat de tumor in de oksel niet meer te voelen is.
Deze arts praat weer 'op lange termijn' De effecten van de behandeling zijn goed te noemen, ze zegt zonder woorden dat we ons niet al te veel zorgen moeten maken. Lekker gevoel. Zorgen maken doen we toch wel, maar het is ook erg prettig als iemand je laat blijken dat het niet hoeft.
We hebben bij haar een vervolgafspraak staan ergens februari 2011. Kijk, dat is plannen in de tijd, kunnen we wat mee.
Er is een tumormarker gemeten in juni, met een waarde van 49. Deze waarde zegt niet zoveel, is voor iedereen uniek, alleen veranderingen zijn wel een indicatie. Alhoewel we niet in de stress moeten schieten als deze waarde in eens bijvoorbeeld 60 is.
Als het goed is, dan is deze marker in waarde gedaald, omdat de tumoren ook kleiner zijn geworden. Deze week laat Meriam bloed prikken, de uitslag wordt volgende week telefonisch meegedeeld, ik ben erg benieuwd welke waarde de marker nu heeft.
Het bloed wordt onderzocht op een aantal punten, om voor de uitzaaiingen in de rug meer meetbare gegevens te hebben. In februari, voor dat we de volgende afspraak bij de internist hebben, moet Meriam weer bloed laten prikken.

We hebben de vraag direct gesteld: Wordt er geopereerd? Die kans is inderdaad reeël, onlangs is Meriam weer ter sprake geweest. De radiotherapeut gaf aan dat de hormoonbehandeling zijn werk goed doet. Tijdens het gesprek met de chirurg, eind oktober, is de kans heel groot dat hij dan op de operatie aan stuurt. Wisten we eigenlijk al, maar sommige dingen moet je wat vaker horen om je het te kunnen realiseren.

Volgens mij heb ik alles geschreven wat er te schrijven valt op dit moment. Deze ronde sluit ik af met de magische woorden:

Meriam, jij bent onze kanjer.
Tienco, Axel en Ilse.

3 opmerkingen:

  1. Het feit dat jullie nu in "lange termijn" kunnen praten is natuurlijk geweldig!!!
    Ik kan me voorstellen dat ze jullie kanjer is!! Ook daar zal ze sterker van worden en dat helpt volgens mij alleen maar positief!!
    Heel veel sterkte en succes......en we wachten eind Oktober nog even af.
    Groet Miriam

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pfff......Carpe diem staat als een paal boven water maar nu wat verder vooruit mogen kijken voelt minstens zo mooi! Super bericht voor een kanjer die het geluk heeft met drie andere kanjers in één huis te wonen.. Kunnen wij als buitenstaanders heel veel van leren.

    Groet en tot snel,

    Monique en de rest

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Super hoe dit kanjer gezin er zich doorheen werkt.
    We zien elkaar wel op het plein maar kom niet echt tot de gelegenheid om te vragen hoe het met je gaat. Julli blog zie ik dan voor mij als vraag hoe gaat het ermee.
    Eind oktober zetten we weer een kaarsje aan.

    Groetjes Mirjam en Arno plus de kids

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.