En nu verder ........... mijn kijk op de toekomst.

Toen, iets meer dan een jaar geleden, wij in de 8-baan terecht kwamen, heb je geen idee wat er allemaal kan gebeuren. In eerste instantie stort je wereld in. Kanker = doodgaan. Heel hard, maar wel waar je direct aan denkt. Gedurende de eerste weken en maanden leer je wat leven is en wie je bent. Heel veel zaken krijgen een andere prioriteit. Nu, na een jaar, zie ik dat. Omdat het verloop heel grillig was, sta je eigenlijk continu onder druk. Er is nauwelijks ruimte om emotioneel te herstellen. Elke gang naar het ziekenhuis was ongeveer een wijziging in koers. Is natuurlijk niet zo, maar we hebben een tijd gehad dat we echt niet wisten wat er nu weer zou gaan gebeuren. Na verloop van tijd denk je dat je alles wel hebt gehad en dat ze nu toch zeker wel weten hoe de volgende stappen zullen gaan in het behandelplan. Tenminste, dat hoop je. Een mens bouwt op zekerheden, als er geen zekerheden zijn, waar moet je dan op bouwen?
Door heel open over onze situatie te zijn, hebben we veel spanning kunnen delen met mensen om ons heen. Mensen die dichtbij staan, maar ook wat verder af. In het begin heb je wel een soort schaamtegevoel. Waarom ons probleem delen met anderen? We hebben eigenlijk alles tot dat moment zelf op kunnen lossen, dus dit ook wel. Niets is minder waar, een dergelijke situatie is zo onbeschrijfelijk, die moet je delen. Het leert ook mensen om ons heen verder te kijken dan hun neus lang is. De aanleiding is niet leuk, maar ik denk wel voor heel veel een eye-opener. Morgen kan alles anders zijn.
De afgelopen weken is het vaarwater beduidend rustiger geworden, na de laatste bestraling nog een klein piekje gehad in de ziekenhuisbezoeken maar ook die nemen nu af.

Tijd voor emotioneel en lichamelijk herstel. Zelf ben ik wat aan het kwakkelen met verkoudheden enzo, een ontlading van spanningen uit mijn lijf. Een jaar lang alles op alles gezet, nu moeten we bijkomen. Ik vind het zelf wel wat vreemd, want doorgaan is mijn moto, toch merk ik dat ook ik moet herstellen. Natuurlijk staat dit in geen verhouding met wat Meriam lichamelijk nodig heeft aan herstel, maar toch.
Ik ben er ook wel blij mee, een teken dat er toch echt ontspanning aan het komen is. De 8-baan is ff uitgeraasd. Spannend wordt het zeker weer tegen 12 augustus, wordt wel een heel belangrijke datum voor wat onze toekomst aangaat. Mochten de bloedwaarden stabiel of lager zijn, dan zal deze waarde het nieuwe uitgangspunt zijn. En zitten we in een fase waarin controleren en lichamelijk herstel voor Meriam de voornaamste bezigheid zullen zijn. De ziekenhuisafspraken zullen dan voorlopig eens in de 3 maanden plaats gaan vinden. Behalve natuurlijk als ......... of als ................. of als.............. Maar daar ga ik voor het gemak maar ff niet van uit. Als de bloedwaarde aanzienlijk hoger is, dan moeten we zorgen dat we weer zover opgeladen zijn om die fase in te gaan. Wil ik liever niet aan denken. Maar zoals veel vaker gezegd en gedacht, het is een dubbeltje op zijn kant als je weet hoe hij valt dan mag je het zeggen.

Mochten we in de controlerende fase terecht gaan komen, dan gaan we ook weer tijd maken voor andere dingen. De laatste weken zie ik allerlei klusjes in en om huis waar we een jaar echt geen aandacht hebben besteed. Wordt tijd dat een aantal zaken en zaakjes geregeld gaan worden. Lekker, de gewone dingen doen.

Axel gaat naar het middelbaar onderwijs, komende week nog de slotavond inclusief musical en het afscheidsfeest op een boerderij, dan is ie brugsmurf. Hij heeft er veel zin in. Is ook wel toe aan een nieuwe uitdaging, de laatste weken school zijn wel leuk, maar daar moet maar eens een eind aan komen. Hup, naar het Ichthus, aan de studie voor automonteur.

Ilse kwam vorige week thuis met een heel goed rapport, zij is helemaal klaar om naar groep 5 te gaan. Ze pikt de leerstof lekker op en vindt het, net als Axel, leuk om naar school te gaan.

Tienco werkt nog een paar weken tot de vakantie. In die weken zal het wat drukker zijn omdat mijn directe collega nu geniet van zijn vakantie. Ondertussen nog wel wat zaken doen, omdat anders de vakantie wordt verpest met zaken die je beter niet in de vakantie kunt doen.

Meriam hobbelt rustig verder. Moet 1 maal per week naar oedeemtherapie ivm vocht in haar arm en het verstijven van de gebieden waar bestraald is. Verder moet ze werken aan haar basisconditie om die weer op peil te brengen. Erg belangrijk of voor het traject na 12 augustus of om na de zomer weer voldoende energie te hebben om lekker in haar vel te zitten.

Zo,dat was een verhaal wat al een tijdje in flarden door mijn gedachten ging. Nu ben ik het kwijt.

 Je kunt drie keer vallen, zolang je maar vier keer opstaat.