Lachend nieuwjaar!

Op het moment dat ik dit schrijf zijn we nog zo'n 12 uur verwijderd van het jaar 2011. Dan slaan we het boek 2010 met een doffe klap dicht.
2010 was voor mij persoonlijk denk ik wel het moeilijkste jaar uit mijn leven. Het begon met allerlei zakelijke problemen, die we ondertussen de baas zijn. Na die hectiek denk je dat het rustig wordt, opbouwen, toekomst gericht bezig zijn, uitdagingen zoeken en aangaan. De werkelijkheid is anders.
Vanaf 31 mei staat ons leven in het teken van kanker, borstkanker bij Meriam. Wat er met een mens kan gebeuren is vanaf hier te lezen. Op zo'n laatste dag in het jaar laat je toch je gedachten weer gaan. Hoe was voor de draak ons ging klieren, wat zou er zijn gebeurd als.......

We hebben afscheid genomen van opa Molen, tante Jel en ome Leen. Allemaal op zeer respectabele leeftijd van om en nabij de 80 jaar. Bijzondere mensen met ieder hun eigen verhaal. We hebben ook afscheid genomen van mensen die we niet persoonlijk kennen, maar door onze 'gedwongen nieuwsgierigheid' naar andere verhalen over kanker wel mee te maken hebben gekregen. Ik noem wat namen.
Anma, een amazone van nog geen 40 jaar. Zij heeft er voor gekozen om naar Anderland te verhuizen. Op het forum van de Amazone's  was zij de eerste die reageerde op ons verhaal. Als vanzelf ontstaat er dan wederzijdse belangstelling en respect voor elkaars verhaal.
Thomas, een jonge vent van 11 jaar. Hij heeft de strijd tegen de draak verloren. Pas de laatste maanden zijn verhaal gelezen......
Frank, vriend van Anita en André. Een jaar geleden verkouden en grieperig, hij is in mei overleden. De draak was sterker dan Frank zijn humorvolle, vriendelijke en vooral muziekminnende leven.
Als laatste wil ik Albertha noemen, eind november ging haar kaarsje uit. Bij Albertha begon het, eind 2009, met een schorre stem. In de week dat wij werden geconfronteerd met de draak, kreeg zij te horen dat ze ongeneeslijk ziek was.

Bah, als ik het zo schrijf denk ik wat een slecht jaar. Zijn er ook goede berichten? Jazeker, eentje wil ik graag met (Johnny Cash - 'Hurt' op de Top2000) name noemen. Het verhaal gaat over Emilie. Vorig jaar rond de kerstdagen kwamen we haar per ongeluk tegen via Twitter. Zij heeft onlangs de strijd gewonnen, voor zover ooit iemand echt kan winnen van de draak. Emilie haar vader heeft een blog bijgehouden, waar ik zeker inspiratie van op heb gedaan.

En natuurlijk Marga,vriendin van mijn moeder. Dankzij chemo's en bestralingen ziet het er goed voor haar uit. TOP!

Wat gaat komen?

De vraag die we natuurlijk allemaal hebben. Iedereen zou stiekem wel eens in de toekomst willen kijken. Word ik rijk? Blijf ik gezond? Worden we opa en oma? Bereiken onze kinderen de doelen die ze zouden willen halen? Zoveel van die open vragen waar je over kunt mijmeren. Heerlijk is dat.

Onze toekomst.... Ik durf daar niet aan te denken. De kop in het zand de afgelopen maand was wel lekker, maar we realiseren ons dat dit niet eeuwig kan duren (zou best mogen, we kunnen ons prima redden zo)
Volgende week begint het circus weer opnieuw. Oke, we weten dat de draak er is, maar in hoeverre heeft hij zijn boze werk gedaan?? Geen idee. Echt niet. Ik ben niet positief, er zijn teveel kleine signalen die me bezighouden, pijntje hier, vermoeidheid en meer van die dingen. Onze ervaring heeft ons geleerd dat we met alles rekening moeten houden.

Kom op Tienco, zo zwaar is het niet. Nee, dat weet ik wel, maar stiekem doet het toch veel met me.
Gelukkig kunnen we leunen, steunen en terugvallen op heel veel lieve familie, vrienden, collega's, leerkrachten, mede-leerlingen, buren, kennissen, bekenden en onbekenden. Dát is waardevol!

De komende 2 weken zullen zeer spannend voor ons gaan worden. De eerste week van januari worden alle onderzoeken nogmaals uitgevoerd, waar we dan woensdag 12 januari de uitslag van krijgen. Die datum spookt constant in mijn hoofd, een soort 18 juni gevoel, maar dan toch weer anders.

Nu, rest mij  om iedereen een Lachend 2011 toe te wensen. En ook nu sluit ik weer af met een spreuk:

Geluk is een seconde die eeuwigheid wil zijn.
(Komrij)