Vanochtend is opa 'Molen' overleden. Meriams vader is 84 jaar geworden.
De laatste jaren liep opa telkens een beetje verder bij ons vandaan. Alzheimer was zijn lot. De laatste week ging het echt niet goed meer, een aantal lichaamsfuncties werkten niet meer of steeds slechter. Zo slecht, dat hij vanaf afgelopen vrijdagnacht morfine kreeg om enigszins pijnvrij te zijn.
Zaterdag zijn we gelukkig nog 2 keer bij opa geweest. Gistermiddag voor het laatst. Axel en Ilse hebben opa toen ook nog gezien. Want je weet het maar nooit .......
Opa heeft een voldaan werkzaam leven gehad, we gunnen hem nu de rust van de andere tijd.
De kids zijn vanmiddag meegeweest om nog een keer bij opa te zijn. Erg indrukwekkend en intens. De rest van de dag hebben we redelijk ontspannen doorgebracht, allerlei voorbereiding getroffen, beslissingen nemen. Een traan maar vooral een lach. Dankbaar voor zijn zijn, berustend in zijn gaan.
Het is wel een valse start van deze week. Een week waarin we nog meer met emoties krijgen te maken. Vrijdagmiddag naar de chirurg, voor de uitslag van het extra bloedonderzoek, en toch ook wel het eerste concrete gesprek over de operatie die Meriam staat te wachten. De spanning hier omtrent zal de komende dagen ook meespelen.
Afgelopen week zei iemand tegen mij: Tienco, je ziet het glas half leeg (in plaats van half vol, wat toch mijn motto is) Vandaag heb ik ontdekt dat emoties veel met mij doen. Vooral vanmiddag met Axel en Ilse bij opa, het oprechte verdriet van hen ontroerde mij tot en met......
Komende dagen gaan we afscheid nemen van opa, dat heeft hij verdiend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.