vrijdag 22 februari 2013

Vier min een.

Ons leven gaat door in al zijn rauwe schoonheid.



Schrijven is een deel van mijn rouw.

woensdag 12 december 2012

12-12-12 Nieuwe start

Vandaag start ons leven zonder Meriam. Valt me heel zwaar om dit laatste blog bericht te schrijven, toch doe ik het. De uitvaartdienst gistermiddag was bijzonder mooi. We hebben Meriam haar laatste wens in vervulling laten gaan. Ingetogen, muziek waar we samen herinneringen aan hebben, mooi afscheid van een prachtige vrouw.
Op het moment dat wij als naasten afscheid namen in de aula, begon het weer zachtjes te sneeuwen......

De belangstelling was overweldigend, een ieder hartelijk dank daarvoor!

Wat ga je dan nog meer schrijven in het laatste bericht? Niet zoveel meer, behalve dan dat de afsluitende tekst de tekst is die gistermiddag is voorgelezen.

Het blog ga ik de komende tijd 'uitkleden' ga alle teksten nalopen, proberen het persoonlijk anoniem te krijgen. Kleuren gaan naar zwart/wit met grijstinten.

Door de vele positieve reacties op ons verhaal door, mij geschreven, heb ik besloten om er een boek van te maken voor Axel en Ilse, aangevuld met foto's en tekst die betrekking hebben op bepaalde delen in het blog. De waarde voor nu en later is me duidelijk, voor een stuk verwerking ga ik er 'creatief' mee aan de slag.

Dank jullie hartelijk voor het lezen, besef dat ons verhaal niet uniek is ................

Muziek waar naar is geluisterd tijdens de dienst:

Clannad - Theme from Harry's game                                                   bij binnenkomst
Marco Borsato - Rood
Guus Meeuwis - De Weg
Lisa - Hallelujah
Normaal - Achter wolken
Kane & Carice - No surrender
Boston – Can’tcha say
Jeroen van de Boom & Leonie Meyer - Los van de grond
Bette Midler - The Rose & Fleetwood Mac - Albatros laatste groet en verlaten aula


Krachtige vlinder. (voorgelezen door de uitvaartleider)

Iedereen kent mij als de schrijver en Meriam als de reden voor mij om te schrijven. Ons verhaal start ergens eind jaren 80 van de vorige eeuw. Ik kende Meriam van de tijd dat ze in Zwolle naar de Intas ging, ze was 1 van die mooie meiden die in hordes voorbij de MTS liepen.
Later in die periode liep ze regelmatig, aan het huis waar ik toen woonde, voorbij. Meestal onderweg van de Gaffelstraat (haar ouderlijk huis) naar Riny (broer) en Emy (schoonzus), die nog steeds aan de Majoraan wonen. Een ongrijpbare vlinder, die zich telkens weer liet zien, maar niet liet vangen.
Af en toe ging ik stappen op zaterdagavond en tot mijn grote ‘schrik’ was ze daar, daar zat ze…. Wie? Oh, dat meisje uit de bus, die ik af en toe voorbij zag lopen.  Via via werden we met elkaar in contact gebracht, mijn gevoel zei gelijk: Dit is het meisje waar ik heel veel moeite voor wil doen om haar te ‘krijgen’.  Lange nachten hebben we staan praten in de steegjes tussen de Gaffelstraat en de Rede. Meriam had een verhaal en ik de woorden. Ja, dan kun je elkaar snel ‘vinden’.

Ondertussen is dit meer dan 25 jaar geleden.

25 jaar waarin we samen veel hebben meegemaakt.  In 1990 werd Meriam 22 jaar, haar vader zei altijd: ‘Als ze 23 jaar is, zet ik ze eruit.’ Hij bedoelde daarmee dat ze dan uit huis moest zijn. Of dat nu een stille wenk was, of een blijk van ‘het is wel goed’ …. Ik weet het niet.
In datzelfde jaar gingen we samenwonen aan de Botteloef in Dronten.  Meriam werkte toen bij Leen Bakker, ik bij een tekenbureau in Lelystad. Ja, we gingen samen wat van ons leven maken. Een mooie toekomst lag voor ons.

Na een aantal jaren werken, kregen we het idee om een huis te kopen, spannend maar we waren er ‘klaar’ voor. Zo zijn we  begin jaren 90 op de Banier in Swifterbant beland. Leuk dorp, niet te groot, leuk plekje. Ja, hier konden we wel wat mee.
De jaren verstreken. In 1996 wilden we een keer  ‘groot’ op vakantie gaan. Meriam begon steeds meer te praten over kinderen enzo, zelf was ik daar nog niet aan toe. Een rondreis Egypte met een aantal dagen ‘strandvakantie’ daaraan vast geplakt, dat zou het worden.
Het was een hele mooie vakantie, we hebben veel geleerd over de historie van Egypte, maar ook de dagelijkse armoede in dergelijke landen gezien. Onze kijk op het leven was voorgoed veranderd.

Ja, een huis, een mooie vakantie,  Meriam rond de 30 …….. Kinderen? ……. Ja, nou nee ……… 1998 werd voor ons het jaar waarop ons leven een andere wending kreeg. Ik weet het nog goed, 4 december 1998 werd door de huisarts volmondig bevestigd dat Meriam in verwachting was. De zon begon uitbundig te schijnen bij ons. We hadden elkaar beloofd om niemand iets te zeggen voordat de eerste 12 weken voorbij waren. Het liep iets anders. Tegen de tijd dat het Kerst werd kon Meriam niet zo goed tegen bakgeuren, met fondue of gourmet op de kalender moesten we ons geheim toch iets eerder bloot geven.
Na een voorspoedige zwangerschap werd in juli 1999 Axel geboren. Ik weet nog dat de roze wolk niet hoog genoeg kon vliegen, de bevalling was zwaar, ook spannend, maar het resultaat mag er wezen. Een gezonde jongen. Zo mooi. Zo bijzonder. 
1 kind is ook maar alleen, we dachten het spel van ‘ouderschap’ in de basis wel onder de knie te hebben…. Het werd tijd voor een 2e kind. Na de nodige strubbelingen om  zover te komen werd in 2003 onze gezonde dochter Ilse geboren. Het geluk kende geen grenzen, een gezonde knul en gezonde meid. Ons koningskoppel was compleet.
Kleine kinderen worden groot, kleine problemen worden soms ook iets groter. Dachten we…..

Totdat in 2010 ons leven 180 graden werd omgedraaid. Op die bewuste vrijdag 21 mei voelde Meriam en knobbeltje in haar borst ……. Angst  …… onzekerheid …….. je wordt bang. Bang voor wat er zou kunnen komen.
Al snel bleek dat Meriam uitgezaaide borstkanker had. Trajecten van genezing waren binnen 3 weken van de tafel geveegd. Stempeltje ‘ongeneeslijk ziek’ stond onzichtbaar in haar paspoort.
Ons leven veranderde radicaal, niet zichtbaar, maar emoties, onzekerheid en angst werden helaas trouwe bondgenoten.
Vanaf dag 1 hebben we ervoor gekozen dat het leven van onze kinderen Axel en Ilse zo gewoon mogelijk door moest gaan. Ongeneeslijk ziek,  kanker,  jonge moeder ……. Allemaal elementen die eigenlijk op geen enkele manier verbonden zouden moeten zijn. Helaas, die verbintenis was er ongewenst wel. Haar naam is Meriam.


Muziek: Normaal - Achter wolken ...           (onderstaande deel heb ik voorgelezen)

Ja, die verbintenis heeft een naam gekregen: Meriam. In de eerste dagen dat we ons realiseerden dat Meriam ‘kankerpatient’ was geworden draaiden we in een onzichtbare draaikolk naar beneden. We hadden plannen gemaakt, wilden op termijn toch wel eens naar een ander plekje verhuizen. Meriam was actief bezig werk te zoeken, ze was klaar om weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces. Meriam moest ‘iets om handen hebben’ om op haar best te zijn. Het liep anders, helemaal anders.

1 juni 2010 ben ik een weblog gestart met de titel ‘Elke dag een lach.’ Ondanks de donkere wolken boven ons gezin, namen we ons voor om elke dag een keer te lachen. Zeker in de eerste weken moesten we hier ’actief’ aan werken. Na verloop van tijd ging het meer als vanzelf.

Tot de afgelopen dagen heb ik het blog nooit terug gelezen, het was een uitlaatklep voor mijn verhaal. Als het daar stond, dan was het goed. Nu Meriam niet meer onder ons is, was ik heel nieuwsgierig geworden naar de verhalen. Sommige berichten kan ik met nog zo scherp herinneren. In het eerste bericht de angst voor het onbekende, de taak om Axel en Ilse, familie en vrienden op de hoogte te brengen. IJskoude rillingen lopen nog over m’n rug.

In de eerste weken werd Meriam gelijk van top tot teen onderzocht, kans op uitzaaiingen was dusdanig hoog ingeschat dat de chirurg zo snel mogelijk zo veel mogelijk wilde weten. Erg belastend omdat je weet dat er kennis wordt vergaard die je misschien helemaal niet wil weten, toch ook goed zodat er gericht behandeld kan worden. De uitslag ‘uitzaaiingen in de onderrug’ was alles vernietigend. Je hoopt en blijft hopen op berichten waar je op kunt bouwen, niet op berichten die de bodemloze put nog dieper maakt. De eerste maanden verliepen vrij rustig. De tumor was hormoongevoelig, daarom werd er gestart met hormoontherapie en aan de hand van resultaten daarvan verdere actie ondernomen.
Bij het doorlezen van de berichten valt me op hoe trots ik op Meriam ben, al vanaf de eerste dagen dat ze ongeneeslijk ziek was. Meriam heeft nooit geklaagd, deed of er altijd wel weer een ‘morgen’ zou komen. 

21 juli 2010 Heet het bericht de titel ‘Gelukkig tevreden’ we leerden om te leven met kanker, later door mij de draak genoemd. Het meer genieten van de dag, en de zorgen van morgen ook bewaren tot morgen, werd onze manier van leven.
De maanden kabbelden voort, eind oktober blijkt toch dat de hormoontherapie niet brengt wat er wordt verwacht. Plannen worden bijgesteld. Een borstbesparende operatie is nodig, dan wordt de haard verwijderd waardoor de uitzaaiingen ook minder actief zouden moeten zijn. Deze operatie wordt op 11 november uitgevoerd, na onderzoek van het weefsel blijkt dat er microscopisch kleine uitlopers zitten. De draak krijgt tentakels………

Toch besluit het medisch team dat we de maand december de kop maar eens diep in het zand moesten steken. Tijd om de batterijen op te laden voor zo goed en zo kwaad dit mogelijk is.
Januari 2011 starten we met een aantal scans om weer een totaalbeeld te krijgen van de situatie. Meriam lijkt nog steeds een gezonde vrouw, die kan doen en laten wat ze wil. Voor de buitenwereld dan. Vermoeidheid en andere prioriteiten hebben haar wel tot een ander mens gemaakt. Sterk van buiten, maar van binnen ……………

Naar aanleiding van scans komt eind januari 2011 de eerste chemokuur om te hoek kijken. Shit, wordt het dan toch waar?? Meriam kaal en echt ziek??? Dat viel mee, het was een kuur met relatief milde bijwerkingen. Na een aantal kuren te zijn ondergaan, blijkt begin april dat deze chemokuren niet het beoogde resultaat (lagere waarden van de tumormarker in het bloed) te halen. April 2011 wordt de borst inclusief 13 lymfeklieren verwijderd. Van de 13 lymfeklieren was de helft aangetast door uitzaaiingen, een heel slecht teken. Na een korte herstelperiode volgende een 16-tal bestralingen om achter gebleven kwaadaardig weefsel te vernietigen.
De rest van het jaar 2011 verloopt aardig rustig, regelmatig naar het ziekenhuis voor het meten van de tumormarker, maar met hormonen kan de situatie redelijk worden gecontroleerd.

Dan breekt het 2012 aan. Ieder bij oud- en nieuw beloofden we elkaar om er nog lang voor elkaar te zijn…………
Dit jaar ging alles anders. Meriam kreeg last van haar rug, dat begon met vage vermoeidheid en problemen met het bewegen van haar rug. In mei van dit jaar kwamen heel veel dingen in een stroomversnelling. Meriam werd zichtbaar ziek, functioneerde nog maar op een fractie van wat ze zou willen……
Kanker tekende haar leven….. voor altijd.

De echte paniek sloeg bij ons toe toen er eind september werd besloten tot een zware chemo. De uitzaaiingen hadden ook Meriam haar beenmerg aangetast waardoor het aanmaken van bloed steeds meer problemen opleverde. 4 oktober kreeg Meriam deze chemo voor het eerste en naar later zou blijken voor het laatst.

Begin november zijn we een midweek weg geweest. De thuiszorg, die vanaf medio mei voor Meriam hebben gezorgd, vond dat wij als gezin er tussen uit moesten. Via Roparun hebben we een heerlijke midweek mogen doorbrengen op het park ’t Land van Bartje. Ook voor Meriam een mooie week geweest. Ze heeft redelijk kunnen ontspannen, zei ze achteraf.
Na die midweek weg hadden we een afspraak staan in het ziekenhuis op dinsdag 13 november. Daar werd ons verteld dat de chemokuur geen resultaat heeft geboden, en dat na overleg met onder andere het AMC is geconstateerd dat er geen opties meer zijn. Risico’s van andere kuren wegen niet op tegen het te verwachten resultaat……. Uitbehandeld heet dat ………

Vanaf dat moment realiseren wij ons dat Meriam niet lang meer te leven heeft. Haar lichaam heeft een zware strijd gestreden tegen kanker en gaat verliezen…. ‘Beter dan vandaag wordt het niet weer’ zeg ik haar regelmatig. Woorden als loslaten en angst zijn ineens heel erg aanwezig. Bang om haar te verliezen, want we zijn nog niet klaar met ons gezamenlijke leven. Als we Axel en Ilse vertellen wat er ons is gezegd stel ik de vraag: ‘Wat willen jullie nog met mama doen?’ Het antwoord is eenduidig: Naar Ameland!

Via Stichting Ambulance Wens is onze wens afgelopen zaterdag 24 november in vervulling gegaan. Ik denk de mooiste dag van ons als gezin. Het intens beleven van onze laatste trip naar Ameland, het creëren van herinneringen, genieten van het strand en de zee, ophalen van dingen die we hebben beleefd, zo waardevol!!!

Na Ameland ‘voelde’ ik dat Meriam haar strijd had gestreden. Nog 1 keer Axel en Ilse zien genieten op Ameland, nog 1 keer de vuurtoren van dichtbij zien….. Het was goed.
De altijd zo gesloten Meriam opende haar ziel de laatste weken, ze heeft verschillende mensen aangenaam verrast met haar verhalen. Heel waardevol.

Maandag 3 december deelde je je besluit met ons. ‘Ik kan niet meer, wil graag gaan slapen om nooit meer wakker te worden ….’  We wisten het, maar toch kwam het keihard aan. In de loop van de ochtend begon het zachtjes te sneeuwen. We zeiden dat tegen je, je draaide je hoofd en glimlachte. ‘Heb ik toch nog de eerste sneeuw gezien deze winter’, Woensdagavond sneeuwde het weer, veel meer dan maandagochtend. De wereld was wit. Sereen. Er heerste rust. Rust die je zo hebt verdiend.

Dààg prachtige vrouw!



woensdag 5 december 2012

Krachtige vlinder

Vanmiddag om iets voor 12 uur is onze vlinder weg gevlogen. Meriam is heel rustig aan haar allerlaatste reis begonnen.

Krachtige vlinder
Prachtige vrouw
Sterke moeder
Wij houden van jou

Geen schrijvers blok

Wel inspiratie om te schrijven, maar het delen met vrienden heeft deze dag voorrang gekregen.

maandag 3 december 2012

Afscheid nemen.


Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten der herinnering
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van pijn en vreugde
Afscheid nemen
is met dankbare handen weemoedig meedragen
al wat waard is niet te vergeten……
Is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen loskomen
en achterlaten,
niet kunnen vergeten.
Dietrich Bonhoeffer
Meriam heeft voor het traject van palliatieve sedatie gekozen. Ze is vanmiddag rond kwart voor 5 aan de morfine en dormicum gelegd. Wij hebben bewust afscheid van haar kunnen nemen. Nu is het wachten op het moment dat haar lichaam ook de rust vindt die het verdient.

..... Niemand weet hoelang, niemand weet wanneer .........
Momenteel slaapt ze rustig, praat soms nog wat. We kunnen smakelijk lachen om de ietwat verwarde taal die ze uitspreekt, ondanks de ingewikkelde tranen van ons afscheid.

Via deze weg wil ik iedereen danken voor de oprechte belangstelling. Woorden kunnen niet zeggen wat ons hart voelt.

Deze kaarsjes zullen ons blijvend herinneren aan het moment waarop wij bewust afscheid namen van Meriam, het moment van het 'uit de tijd gaan' van haar lichaam laat voorlopig op zich wachten. Kan snel gaan, kan ook nog meer dan een week duren, daarover voert Meriam de regie.

zondag 2 december 2012

Van binnen huil ik stille tranen


Van binnen huil ik stille tranen.
Van binnen zit een stil verdriet,
wat af en toe eruit mag komen.
Maar liefst als niet iedereen het ziet.
Mijn motto is: “k Wil groot en sterk zijn,
ik knok me wel mijn leven door.
Ik laat niet graag mijn diepe pijn zien.
Gewoon “het zijn”  daar ga ik voor
Maar soms is het genoeg geweest,
dan deel ik mijn verdriet
Met ieder die het horen wil
of die het nu toch ziet
En wat er dan nog over is
breng ik naar de rivier
Daar gaat het met de stroming mee
ver weg van hier.
Van binnen huil ik stille tranen.
Er zit nog steeds een stil verdriet
wat er af en toe echt uit mag komen,
ook als iedereen het ziet.
Hanneke Cator

Meriam is gestart met het laatste gedeelte van haar leven. Morgen zal ze beslissen of ze wil gaan slapen om nooit meer wakker te worden.
Mijn hart en hoofd zeggen dat het goed is. 

'Lieve Meriam, maak je keuze, kies voor je meer dan verdiende rust.'